La Magnétoise — We hebben gewonnen.
Zondag 24 februari 2008 is het terug feestdag in Olne met de onweerstaanbare trail van 64 km met start in Magnée en aankomst in de enige echte chalet in Olne.
Na de 2 smogdagen op maandag en dinsdag met een negatief advies om te lopen ( hoe moet dat verder want het blijft er niet bij natuurlijk – zijn er al loop maskers ?) en op een zeer belangrijke Belgische dag met de staatshervorming en de begroting op de agenda ( maw het gaat hier om mijn toekomst en mijn budget) mag ik dit geen gewone dag noemen. Het grote nieuws is wel dat wij ( Oost-Vlamingen) vandaag onze slag hebben gehaald . Ja, wij Oost-Vlaanderen hebben het gedaan vandaag met de klinkende overwinning van onze Wouter Hamelinck. Onze Wouter deed dit 1 week na zijn prestigieuze overwinning in de 80 km trail van Parijs ( kleine 800 deelnemers) . Wij zijn daar fier op, hebben gefeest, de vlag uitgehangen en er enen op gedronken. Oost Vlamingen zijn niet chauvinistisch maar doen het gewoon – dank je wel Wouter, je bent onze topper maar tevens de ambassadeur voor de trailsport. Een Belgisch Trail Kampioenschap is dit jaar nipt afgeblazen maar als er nog een beetje druk komt dan is de erkenning voor deze prachtige sport verwezenlijkt.
Jammer dat Olne voor mij toch een hele uitstap is en vandaag lag de tijdsdruk op 7u 15 met het vertrek van de bus naar de start. Als je de bus mist is alles verloren, geen lekker gevoel omdat er niets mag tegen zitten op de weg. Om 4u 30 de wekker zetten en zonder de rest van de familie te storen de auto nemen voor een rit van 200 km. Gelukkig krijg je veel terug. Na Olne-Spa-Olne in november en le trèfle à 4 feuilles in januari volgt mijn derde deelname in 1 seizoen in Olne. Een nieuwe episode is ingegaan en daar heb ik geen spijt van. Trails is een must voor de mens met avontuur in het lijf , laat je verrassen door het parcours. Vandaag terug geen meter vlak met bijna 1900 hoogtemeters en evenveel naar beneden. Geen trail zonder water en slijk , zelfs na weken zonder regen slaagt men erin om van die heerlijk stukken blubber te vinden en uit ervaring zit er ook elke keer zo een onmogelijk stuk in waar er geen plaats is om fatsoenlijk een voet neer te zetten zoals vandaag een strook waar bosontginning plaatsvond. Super! Bij vorst was dit waarschijnlijk nog gevaarlijker geweest. Nee vandaag alleen maar lof over de omstandigheden , met een zonnetje in de kraag , geen wind ,geen regen en lekker lopen in de blote benen.
Het zou mijn dag worden, het gevoel was er. Bij aankomst s’morgens in Olne een opwarmer van Henk Geilen en Sipers is alleen maar olie op het vuur. Verder op weg naar de bus een opsteker met Suzan Maes en Jacques Vandewal en tevens onverwachte deelname van Paul Van Hiel. Na een (te)goede start komt na 2 uur wedstrijd reeds Edwin Lenaerts bij me en hij bracht mij in contact met Johan Bogaert. Tot heden kende ik wel de naam natuurlijk want Johan is de laatste Belgische geslaagde Spartathon loper. Die mannen gingen er tegen aan alsof de aankomst om de hoek lag en dank zij een sanitaire stop was ik terug een vrij man. Beide zijn voor mij een maat te groot en daarbij bedenk ik dan verder dat het halen van Sparta voor mij nog geen logica zal zijn. Het beste leek eraf ,toen al , oei mijn dag ? Het ging nog verder bergafwaarts toen we met 4 man een 1km te ver liepen parallel met de grote weg en dan nog eens 1 km terug met een steeds strammer gevoel in de benen en bekken. Terug op het parcours loop ik samen met Eifel bekende Bram van de Bijl. De rust en het lekkere tempo van Bram doen deugt maar ook dat blijft niet duren. Bij het wandelen op een steile helling ontbreekt zelfs de kracht om mee te kunnen, dit wordt een drama vandaag. We blijven wel samen en een babbel en kennismaking met Erwin Borrias brengt enige afleiding. Ik trek me duidelijk op aan die gasten en zonder hun gezelschap zou de dag er anders uitgezien hebben. Het eten van een reep doet wonderen en de uitgebreide drankpost rond de 44 km doet de rest. Een metamorfose ontplooit zich en de benen zijn er terug. Een afdaling gaat terug bijna als vanouds. Terwijl de meeste nu het tempo laten zakken , kan ik in deze eindfase mijn slecht middenstuk verwerken en ombuigen in een inhaalrace tot aan de aankomst. Wat een ervaring! De aankomst loopt door tot in de chalet waar onze Wouter zit te genieten aan de toog. Tijd voor hulde want we hebben gewonnen , wij Oost Vlamingen. Heerlijk!
Wat nog meer tot de waarheid behoort is dat iedereen die er bij was vandaag mag zeggen we hebben gewonnen. Ja iedereen heeft gewonnen, het parcours overwonnen, zichzelf overwonnen en de strijd overleefd. We hebben het gedaan La Magnétoise 2008, wat een kanjer. Hoe leg je zo iets uit aan je buurman, je vind de juiste woorden niet, hij zal je ook niet begrijpen. Voor mij hoeft de buurman niet te weten dat we gewonnen hebben, het is toch mijn gevoel en daar gaat het om. Wel zal de buurman zien dat ik maandag niet meer kan wat ik zondag heb gedaan maar ook dat gaat aan zijn neus voorbij want ik rij de auto lekker binnen dan ziet hij me niet uitstappen.
Luc De Jaeger-Braet