La Magnétoise
3 jaar geleden was het weer dat ik nog eens één van de zwaardere 60+trails mocht bekampen, die 2 maal per jaar georganiseerd worden door de vrienden van “courir pour le plaisir”. Ik liep wel nog enkele malen de klavertje-vier-marathon vanuit Olne, maar meestal was het na het vierde rondje van de marathon redelijk op als ik terug bij de chalet arriveerde. Van Olne-Spa-Olne en la Magnétoise sleepte ik ook nog een beeld mee van een zware maar mooie wedstrijd, waarin ik regelmatig een klein stukje stierf. Toch was ik nu heel ontspannen en had ik veel vertrouwen in een plezante wedstrijd, omdat de conditie me wel OK leek na de perfecte week hoogtestage in Ethiopië, begin deze maand.
Ik kon met “oud-strijder” Rik Mariën meerijden tot Olne. Omdat Rik ook rustig zijn eigen wedstrijd liep gaf het mij, onder voorbehoud van een normaal wedstrijdverloop, de gelegenheid om al wat vocht bij te vullen en wat bij te babbelen alvorens Rik binnenkwam.
We hebben in Olne nog een kwartier de tijd om ons toilet te maken en de laatste voorbereidingen te treffen, alvorens we in één van de 2 bussen een plaatsje zoeken. Ik wens de Wouter nog even proficiat met zijn prestigieuze overwinning precies 1 week geleden op de Eiffeltoren. Wouter verbaast er zich over dat ik met “gewone” loopschoenen start. Ik heb nog nooit trailschoenen aangehad en ben er zelf ook nog altijd niet van overtuigd of dit de beste keuze is. Een beetje grip vind ik OK maar grote hompen modder aan de schoenen vind ik niet zo OK. In Magnée, waar de start is, wordt in de vlucht nog wat afgegroet, wanneer rond 5 voor acht een hoorn ons op weg zet. Ik vertrek in de achterhoede en weet niet goed in welk tempo of bij wie ik moet gaan lopen. We krijgen redelijk vlug een steile afdaling te verwerken en de 200-koppige bende wordt getransformeerd in een lang lint, waar sporadisch al in de eerste afdaling dient gewandeld te worden. Ik loop even met Johan Bogaert, spartathlonfinisher 2007, maar na een plaspauze in een slappe afdaling ben ik hem kwijt. Ik maak hier en daar nog een praatje en na een half uur kom ik bij Henk Sipers, die het nog volledig ziet zitten met zijn “Ethiopië-schoenen”, die hij zelf opgekalefaterd heeft. Hij maakt er vandaag een mooi trainingske van, voor de 6 uur van Stein volgende week. Ik kom langzaamaan op temperatuur en passeer een andere Henk, den eenvoudige “schravelaer” die mijns inziens soepel loopt. De waarheid is anders want Henk heeft veel last van zijn voet, die hij amper kan afwikkelen tijdens de oneffen afdalingen. Ik schuif verder op en het eerste vervelend stuk kondigt zich aan. Een heel vettige klim waar lopen praktisch onmogelijk is en waar de schoenen een goede doop krijgen. Het zuigeffect van de ondergrond doet al een eerste aanval op mijn niet al te frisse hamstrings. Ik zit achteraan in een groepje, voorbij steken lukt hier niet, waardoor de klim in een heel matig tempo gebeurt. Wat verder in een bos kom ik onverwacht terug bij Johan Bogaert, van wie ik dacht dat hij een stuk achter mij liep. Ook Michael Lorenz, een Akenaar waar ik in het verleden al talrijke kilometers samen mee afmaalde, tref ik hier aan. Nog wat verder komen we ook bij Avelino Anthunes, de Portugese Luxemburger waarin ik tot nog toe altijd mijn meerdere heb moeten in erkennen. Ik heb het gevoel dat we een mooi groepje vormen dat wel een tijdje kan samenblijven. Als ik in een flauwe afdaling, een kilometertje verder, de rem even los, valt er echter een kloof; enkel Johan is nog mee. Het tempo dat we lopen komt redelijk goed overeen. Op de technisch iets moeilijkere afdalingen moet ik Johan telkens enkele metertjes geven, maar wij vinden het best aangenaam in elkaars gezelschap. Het gezelschap wordt nog plezanter als we bij Luc de Jaegher komen. Hij wil vandaag ook nog eens lekker lopen, maar denkt toch dat hij een tandje te veel aan het rondduwen is. Schrik om te verdwalen is de grootste drijfveer om bij zijn metgezellen te blijven. Luc schuift even met ons mee en we gekken een beetje. In een lange klim op een boerenweggetje moedigt hij mij nog wat aan. Dat deed hij beter niet want even later zijn we Luc helaas kwijt. De eerste post wordt gepasseerd in 2 uur en een half en Johan en ik lopen praktisch de ganse tijd zonder andere lopers te zien. Een half uurtje later, bij de oversteek van een drukkere weg, zien we in de verte een viertal lopers op een kronkelende lange klim. ‘Die hebben heel goede benen” oppert Johan. Ik voel het niet zo en zeg Johan vooral niet teveel naar mij te kijken. Als we bij alweer een klim, na eerst enkele mountainbikers ingehaald te hebben, het viertal van daarnet inhalen, vraag ik wie hier de ‘goei’ benen heeft. “Gij”, zegt Johan, “gij zit me hier de ganse tijd op te jagen”.
De sfeer en het lopen blijft plezant. Om beurt krijgen we wel een dipje, maar telkens is de andere daar om er een beetje tempo in te houden. We kunnen op die manier nog enkele lopers ‘remonteren’. De tweede waterpost lijkt wel een vijfsterrenbuffet. Tot onze beider verrassing zouden we ondertussen opgeschoven zijn naar plaats 8 en 9. Wij laten ons hier ook even gaan, wat Johan toch enkele kilometers parten zal spelen. Mijn beste pijlen zijn ook verschoten want de hamstrings worden geteisterd door licht opkomende krampen. Zelfs wandelen wordt door dat ellendig hoopke spieren niet geapprecieerd. Gelukkig kunnen we meestal een lichte looptred aanhouden. De extra bevoorrading is heel welgekomen, maar noch de cola noch de zoutkoekjes of banaan lossen dit probleem op. We lopen zo op een gezamenlijke finish af, als Johan plots klaagt dat het even op is. Ik zeg dat ik me niet beter voel als ik nu door ga, maar na een paar honderd meter wandelen komt mijn doodgewaand competitiebeest terug boven. Ik zeg tegen Johan dat ik terug een beetje tempo wil en Johan laat begaan. Een kilometertje verder kom ik op bekend terrein in Olne. Ben ik er bijna? Ik overweeg even om terug tot bij Johan te lopen, maar eigenlijk is het te belachelijk. Ik loop maar door tot aan de finish waar ik op Johan wacht die een goede minuut na mij daar is, beiden nog mooi in de top 10.
In de douche is het nog rustig en zelfs op de massagetafel is er nog plaats. Achteraf de verdiende couscous met worst en de overmaat aan Leffe. Een perfecte dag werd weer geleefd!
Edwin