Afgelopen weekend werden er in ons kikkerlandje 2 heel bijzondere ultralopen georganiseerd. Allereerst natuurlijk de hele JKM, een 100 mijlsloop over het strand ter nagedachtenis aan Jan Knippenberg. Om daar aan mee te doen moet je kwaliteit hebben en ook dat is geen garantie voor succes. Die kwaliteit om aan zo’n loop mee te doen heb ik niet, daarvoor ben ik een maatje te klein. Gelukkig werd er ook nog een andere ultraloop georganiseerd in Limburg door Willem Mutze met de toepasselijke titel Limburgs zwaarste. Een loop van bijna 72 kilometer met ruim 2200 meter hoogteverschil door een prachtig landschap is echt een bijzondere belevenis. En met een ruime limiet ook haalbaar voor de mindere goden op ultragebied, zoals mijn persoontje.
Ik ben in 1985 begonnen met het lopen van ultra wedstrijden. In die jaren was het aanbod beperkt tot de 100 km van Winschoten, de Schiphollooop om de Haarlemmermeerpolder en de 24 uur van Apeldoorn. En dan had ik nog mazzel dat ik niet ruim 10 jaar eerder begon, zoals Jan Knippenberg. Die moest pas echt pionieren. Hij organiseerde en liep zijn eigen lopen, zoals het Rondje Ijsselmeer en de tocht naar Zweden. Dat was geen luxe, maar noodzaak omdat er toen simpelweg geen aanbod was in wedstrijden op ultragebied. En dan nu in 2008 een kalender vol leuke wedstrijden en dat voor een relatief erg kleine groep lopers. Ik heb het wel eens eerder gezegd, maar voor mij is het soms alsof ik een delicatessenwinkel rondloop. En voor wie op stap wil biedt het wedstrijdprogamma in de andere Europese landen nog een enorme hoeveelheid en varieteit aan wedstrijden. We mogen organisatoren als Hermy Heymann, Martien Baars, Sietze Houwen, Willem Mutze, Peter Zuidema, de broers Suijkerbuijk, Liesbeth Jansen en team en al die anderen dankbaar zijn dat ze zulke leuke wedstrijden voor ons organiseren. Wij hoeven als lopers alleen maar te trainen en een keuze te maken, wat een luxe!
Ik koos dus voor de loop door Limburg. Vorig jaar werd Limburgs zwaarste eenmalig georganiseerd ter ere van Willems vijftigste verjaardag. Gelukkig hebben veel enthousiaste deelnemers Willem kunnen overhalen om Limburgs zwaarste nog een keer te organiseren. Dat lukt natuurlijk alleen maar met een team enthousiaste helpers, want het organiseren van een landschapsloop van 72 kilometer is een hele opgave. Het lopen ook overigens, zoals ik vorig jaar had meegemaakt. De vele klimmetertjes zorgden toen vooral in de tweede helft bij mij voor de nodige problemen, maar ik wist de 68 kilometer toch binnen de limiet in 9.49 af te ‘raffelen’.
Net als vorig jaar heb ik er een lang weekendje Limburg van gemaakt, maar deze keer had ik mijn gezin meegenomen. Dus vrijdag grot en kasteelruine bekeken in Valkenburg en natuurlijk gegeten op een terrasje in de Grote Straat. Zaterdag waren zij zo slim om naar Maassticht te gaan, want ultralopen da’s toch mijn ding. En dat van 60 anderen, waaronder een aantal wandelaars. In het begin een lekker zonnetje en niet te warm. Ik ben heel langzaam gestart waardoor ik helemaal achterin het lopersveld liep over de Brunssumerheide richting de trap op de Wilhelminaberg. De Wilhelminaberg is een stortberg in Landgraaf, bekend van Snowworld maar ook van de langste trappenpartij van Nederland. Een trap is mijn absolute dé-specialiteit, dus ik had hier bijna nachtmerries van gehad. Maar ziedaar, een wonder geschiedde en de 525 treden werden verrassend soepel gehaald in het goede gezelschap van Cornelia Bullig en Simone Stegmaier. En het uitzicht boven mocht er wezen! Een paar kilometer na de Wilhelminaberg liepen wij het Limburgse heuvelland in. Willem kent de omgeving als zijn broekzak en heeft een prachtige route gemaakt waarbij je op echt heel bijzondere plekjes komt. Vooraf hadden we van Willem de opdracht gekregen om vooral te genieten en dat heb ik dan ook maar gedaan. Een boomgaard met sleutelbloemen, tapijten van maagdenpalm, een dassenburcht met verse voetsporen van een das, populieren met maretak, beekjes en natuurlijk prachtige uitzichten.
Over de helft gekomen was ik steeds meer gaan wandelen en hoewel ik beter bergop ging dan vorig jaar kostte elke helling mij toch de nodige tijd. Op enig moment begon het te regenen waardoor de bospaden verradelijk glad werden, vooral in het Gerendal en het stuk voor Valkenburg. Op de afdalingen waar je anders je winst haalt door hard te lopen, boekte ik nu stevig tijdsverlies omdat ik echt heel voorzichtig naar beneden moest. Ik liep op een schema van 10-10.15 uur, maar schema’s hebben op zo’n moment geen waarde meer, dan moet je aan je eigen veiligheid denken. Gelukkig bleek het vervolg van de route minder glad, maar ik was inmiddels helemaal overgegaan op wandelen. Ik ben sinds kort weer lid van SV de LAT, dus ik mag ook lekker wandelen van mezelf. Op de laatste verzorginspost ging Jan Willem Dijkgraaf net voor mij aan weg en ik gebruik hem als tempomaker. We wandelen met een tempo van 7- de laatste 9 kilometer en ik kom als nummer 46 binnen in een tijd van 10.25.41. Een tijd die redelijk vergelijkbaar is met die van vorig jaar toen het parcours korter was. Vorig jaar was ik echt dolblij dat ik er was, nu gewoon tevreden. Ik heb de kilometers en het parcours beter verteerd dan vorig jaar en het uitlopen van zo’n tocht is gewoon een goede prestatie.
Ik zit alleen met één frustratie. In mijn verslagje van mijn UMT-etappe had ik de grootste schoenmaat in ultraloper-land geclaimd (50), in ieder geval iets waar ik de nummer 1 in ben. Niet dus, Willem Mutze blijkt een maatje groter te hebben. Gelukkig heb ik in mijn jeugd een Mens-erger-je-niet toernooi gewonnen wat me destijds een mooie beker opleverde, dus ik kom deze teleurstelling vast wel weer te boven.
Henri Thunissen