{b}La 100 km del Passatore{eb}
Buggenum – Het moest er ooit van komen. Als je echt bij de ultraslopers wilt horen moet je toch minstens een 100 km op je naam hebben staan. Dankzij Willerm Mutze togen we met 9 lopers richting Italië. Willem Mütze,Henk Geilen,Herman Euverman,Roger Kempinski,Jos Broersen,Ruud Jakobs,Theo Kuijpers,Jan Nabuurs en ondergetekende. Na een lange autorit naar Hahn het vliegtuig in richting Pisa op vrijdag. En als je dan in Pisa bent wil je natuurlijk de scheve toren zien. Daar hadden we wel een wandelingetje voor over. Na de scheve toren op foto te hebben vastgelegd vervolgenden we onze reis met de trein naar Florence alwaar we een jeugdherberg hadden gereserveerd. In Florence aangekomen begreep ik dat de Italianen Firenze zeggen tegen die stad. En dat de wedstrijd over 100 km dus van Firenze naar Faenza ging. Dat ligt in de buurt van Bologna. En niet zoals ik dacht naar Pisa dus. Nou,nou de voorbereiding was dus optimaal, ik wist niet eens waar we naartoe moesten lopen. Maar eigenlijk maakte me dat niet zoveel uit. Ik had mezelf mentaal voorbereid op 100 km hardlopen over bergachtig gebied.
Na de kamers verdeeld te hebben zijn we Florence gaan verkennen en samen wat gaan eten.
Terug in de jeugdherberg nog wat gedronken want het zou morgen warm worden.
Zaterdagmorgen nog even goed ontbijten en verder rusten totdat we de startnummers af moesten halen. De wedstrijd startte om 15:00 uur midden in de stad. De nummers afhalen was ook in de stad op een plein. Lekker chaotisch, typisch Italiaans.
Meer dan 1400 deelnemers krioelden door elkaar op het plein en later in de straat waar de start was.. een auto van de organisatie moest vijf minuten voor de start nog even van achteren tussen alle lopers door naar voren. ook goed geregeld!!
Totaal ontspannen, was niet voor iedereen zo, en rotsvast van mening dat ik het ging halen mochten we dan eindelijk starten. Meteen liep het hele verkeer in de stad vast. Meer dan 1400 lopers moesten zich langs auto’s een weg banen. De wedstrijd bleek niet verkeersvrij te zijn, ook niet bij de start in de stad. We liepen weg over de hoofdweg die beide steden met elkaar verbind. De temperatuur schat ik op 30 graden, dus rustig beginnen want er komen al gauw wat bergen. Ik probeer in een lichte tred ontspannen te lopen en het gaat prima.
Ook bergop heel rustig blijven dribbelen gaat goed. Alleen goed opletten voor het vele verkeer en vooral voor de motors die de bergen leuk vinden om eens lekker door de bochten te scheuren. Niks op tegen normaal, maar nu met lopen wel lastig. Als loper wil je zoveel mogelijk de ideale lijn lopen en dus de binnenbochten goed aansnijden. Dat was nu met de vele auto’s en motors gevaarlijk. Tot op de top dik 1000 hoogtemeters in de benen ging het goed. Hier was het 48 km punt. De verzorging stond om de 5 kilometer en daar dronk ik dan 3 bekertjes telkens. Na de top volgde 52 kilometer afdaling. Mijn heup vond dit duidelijk niet prettig en protesteerde. Hierdoor ging ik ongemerkt anders lopen waardoor ik na een tijdje last kreeg van mijn linkerknie. Er zat niks anders op dan heel rustig te dalen met de rem erop. Dat is mentaal wel heel vervelend want op het moment dat je het tempo laat zakken om alles heel te houden wordt je aan alle kanten voorbij gelopen. Ik sterkte mezelf door te zeggen: dit is mijn eerst 100 km, finishen is het belangrijkste, tijd is niet belangrijk.
Vanaf half tien in de avond valt de duisternis in en wordt het helemaal gevaarlijk op de weg. Auto’s die je tegen komen schijnen je recht in je gezicht en verblinden je. Dan zie je even geen witte streep meer , die als leidraad werkt om de weg te volgen. En de auto’s zien je pas op het laatste moment en wijken dan uit. Uiteraard had ik geen lampje bij me en ook geen reflecterend jack. Ik besloot aan de rechterkant van de weg te gaan lopen met de auto’s in de rug, dat bleek toch veiliger te zijn. Bochten afsnijden kon nu niet meer, dus we liepen ook een beetje teveel. ( GPS van Henk gaf 101,40 kilometer aan bij de finish).
Na 60 kilometer had ik het wel een beetje gehad, in de donker zie je niks. Het was echt aardedonker, geen maan, alleen veel vuurvliegjes. Het bleef warm, zo’n 17 graden en dat was genoeg om te blijven zweten , dus moest er ook goed gedronken worden. De afstanden stonden per 5 kilometer aangegeven. Na het bordje 65 heb ik bij gebrek aan licht geen borden meer gezien totdat ik het bordje met 95 zag. En daar was ik reuze blij mee kan ik jullie zeggen. Ik kreeg onderweg slaapaanvallen als ik even wandelde bij de drankposten, dus ik was er bij gebaat om steeds te blijven hardlopen. Dat ging ook sneller uiteraard. De laatste 5 kilometer konden me geen problemen meer bezorgen en na 11:44:02 liep ik dan eindelijk over de finish en werd toch nog 286e van het hele veld. Een T-shirt, medaille en 3 flessen wijn bracht deze inspanning op. Daarna met een busje naar een sporthal waar je kon douchen en massage mogelijk was. Ik had geen zin in wachten om half vier snachts, dus na de douche zocht ik me een veldbedje op in de sporthal en probeerde iets te slapen. Dat lukte niet omdat ik teveel pijn aan mijn benen had. De spieren hadden er flink van langs gehad en waren dit duidelijk niet gewend. Voor en na kwam iedereen binnen. 6 van onze groep liepen de 100km helemaal uit. We konden tevreden zijn.
Het debuut op de 100 km was geslaagd.
Martin van Nieuwenhoven
met foto’s http://nieuwenhoven.mooilimburgs.nl/