{b}Papier en asfalt{eb}
Papier is een wonderbaarlijke uitvinding: kinderen kunnen er hun onuitputtelijke fantasie op botvieren (om van het vliegtuigjes vouwen nog maar te zwijgen), kunstenaars kunnen er hun eindeloze creativiteit op gestalte geven en lopers … lopers kunnen op papier fantastische prestaties neerzetten.
Asfalt is een even wonderbaarlijke uitvinding. Kinderen en kunstenaars kunnen er even vlot als op papier hun fantasie en creativiteit op kwijt. Voor lopers liggen de zaken evenwel een klein beetje anders. Wat je als loper op papier waard bent ook op het asfalt te voorschijn toveren is niet zo simpel. Voor sommigen toch. Ik ben uitgaande van mijn prestaties op 6uren een tijd van 8 uur op 100km waard, op papier althans. Wel, het asfalt zal nog even moeten wachten op dat resultaat.
Eergisteren had ik nochtans de kans om tijdens de Nacht van Vlaanderen te Torhout mijn papieren prestaties te asfalteren. Wat is er misgelopen? Op het eerste gezicht details. Elke ervaren ultraloper weet echter dat details aan de eindmeet voor grote verschillen zorgen.
Maar bij nader toezien blijken mijn ‘details’ ook overtredingen van basisregels van het ultralopen.
Detail 1: Als ik even na de start op mij uurwerk kijk, zie ik dat mijn chronometer het laat afweten. Wat ik ook probeer, hij wil niet mee. Een cruciaal iets voor mijn tempobepaling moet ik op dat ogenblik dus missen. Ik loop als het ware blind. Op dat ogenblik word ik net als alle ultralopers (de 100km start vooraan) overspoeld door een golf van 10km-lopers. Met het nodige getrek en geduw word ik langs alle kanten voorbijgestormd. Ik ben al blij dat ik niet ten val kom, laat staan dat ik in dat gewoel mijn tempo zou kunnen bepalen. Ik richt me dan maar op Lucien Taelman die de gewoonte heeft om vrij rustig te starten. Wel heb ik het gevoel dat het wat te snel gaat, maar ik wijt het aan de zenuwen voor mijn eerste 100km en aan de adrenaline ten gevolge van het geduw en getrek. Bij het bord van 5km krijg ik evenwel van een andere loper 20’20” als tussentijd te horen. Veeeel te snel dus en ik laat het tempo dan ook onmiddellijk zakken. Ondertussen heb ik wel al duidelijk tegen twee basisregels van het ultralopen gezondigd: {b}VERTREK NIET TE SNEL en LOOP JE EIGEN TEMPO.{eb}
Detail 2: Mijn fietsbegeleider komt door onverwachte problemen op het werk en files te laat. Daardoor mis ik in de aanvangsfase van de wedstrijd twee bevoorradingen en overtreed ik basisregel 3: {b}SLA NOOIT EEN BEVOORRADING OVER.{eb}
Detail 3: Ik ken het parcours niet. Vooral mentaal is dit nochtans zeer belangrijk. Mijn prestaties op 6uren heb ik gerealiseerd op parkoersen van minder dan 4km. Na enkele kilometers kende ik dus elke bocht en elk putje op het parcours en kwam ik nooit voor verrassingen te staan. In Torhout is dat wel even anders. Het “vlakke” parcours heeft in de eerste plaatselijke ronde na ongeveer 75km een serieuze verrassing voor me in petto: een niet echt steile maar wel erg lange klim. En dat terwijl ik in de kilometers ervoor mijn tempo wat opgetrokken heb en zo weer een basisregel overtreden heb: {b}VERMIJD TEMPOWISSELS.{eb}
Detail 4: Aan de voet van de klim komt de Ierse vice-wereldkampioene bij me. In het begin van de wedstrijd hebben we ook een tijdje samen gelopen. In haar spoor loop ik te snel naar boven en lap ik een basisregel voor de tweede keer aan mijn laars: {b}LOOP JE EIGEN TEMPO.{eb}
Het gevolg is dat ik op km 77 (niet toevallig) na 6 uren wedstrijd lichamelijk blokkeer en daardoor mentaal ook crash. Enkele minuten sta ik met mijn hoofd tegen een paal geparkeerd. Slechts met uiterste wilskracht trek ik me strompelend weer op gang door het centrum van Torhout. De aanmoedigingen van de toeschouwers (bedankt Pat) en de officials (bedankt André) doen de pijn van de vastgelopen spieren niet verdwijnen, maar ze doen toch deugd.
Om een lang verhaal kort te maken: in de volgende 2 uren en tien minuten (die minstens 5 uren lijken) slaag ik er met de steun van mijn fietsbegeleider (bedankt Chris!!!) toch nog in om aan ±11km/u te blijven lopen. Daardoor finish ik uiteindelijk na 8u20’. Niet in minder dan 8 uren, maar toch tevreden want ik heb mijn eerste 100km met succes beëindigd zonder te stappen. En … ik ben weer wat ervaring rijker.
Met die ervaring en met de parcourskennis die ik nu bezit, mogen ze me volgend jaar terug verwachten en het papier en het asfalt zullen dan wel hetzelfde beeld tonen.
Gert Mertens