{b}egostreling{eb}
Allereerst wordt dit geen politiek, verantwoord verhaal. Journalistiek zal er ook wel niet het 1 en ander van kloppen maar toch wil ik even in de mailpen klimmen.
Sinds een paar jaar ben ik afgestapt van het rennen van wekelijks een marathon of een iets langere afstand. Elke week verslagen schrijven en natuurlijk mailen zodat iedereen kon zien wat ik wel en niet kon.
Nou zal ik dan bij deze gelijk maar mailen wat ik niet kan, een echte ultra lopen, ik bedoel uitlopen en mocht ik deze uitlopen in een beetje fatsoenlijke eindtijd. Na de JKM stonden mijn tenen gekruld in de schoenen vanwege het feit dat toch in sommige persoonlijke verslagen een kritische noot naar anderen gemaakt moet worden, met welk doel?
Zo lees ik o.a.:
{i}”Het ultrawereldje is er één van uitersten. Je komt er ook ijdelheid tegen van mensen die, met tijden die weinig voorstellen, zichzelf als een beter soort loper beschouwen, enkel vanwege het feit dat ze wel eens wat verder dan de marathon lopen.”{ei}
Laten we wel wezen we hebben naar mijn weten de beschikking over niet veel echte topper op ultragebied die internationaal een prestatie kan neerzetten, in mijn beleving 1 en wel een streekgenoot, dus ga ik op de stoel zitten van het verleggen van mijn beeld naar anderen dan dient de uitslag van de JKM in het juiste perspectief geplaatst te worden. Het forum is trouwens prima bezig maar hoe worden er potentiele talenten gekweekt. Ik weet het niet of berust dit op toeval? Frappant ervaar ik ook het grote contrast tussen de kwaliteit van het gros ultralopers en dat er soms dusdanige scherpe limieten gesteld worden waaraan je dient te voldoen wat betreft het bereiken van de finish. Recent las ik ook dat iemand zich vergelijkt met andere ultralopers maar echte top ultralopers hebben een basissnelheid die goed kan zijn voor een eindtijd tussen de 2 uur en 30 minuten en de 2 uur en 45 minuten. Dat dit geen garantie is voor een prima eindtijd op een ultra is een tweede. Maar een echte ultratopper met een marathontijd boven de 3 uur zijn deze er?
Na de afgelopen nacht niet geslapen te hebben vanwege een ultraloop, 212 km om het Balatonmeer in Hongarije, schrijf ik dit verslag met een portie verwerking, overweging e.d..
Nou in alle anonimiteit trok ik toch de stoute schoenen aan voor een vette afstand. Veel gemaild met de organisatie. Het klonk prima lekker vlak, circa 26 graden, een mooie ronde om het meer, verzorging tussen de 3 en 5 km, wat wil je nog meer. Wat me het meeste aansprak was dat niemand me in Hongarije kent, lekker als nobody deelnemen, nou een nobody blijft voortbestaan. De hoofdreden is dat het mentale en nu ook nog het lichamelijke aspect bij me verre van ideaal is. Wat ik wel vreemd vond dat mijn bovenbenen zo stijf als een plank aanvoelden vanaf 85 km. De 100 km kwam ik door in circa 13,5 uur maar wel beseffend dat ik vanaf 85 km heb moeten wandelene vanwege super stijve bovenbenen. De laatse 3 uur een kleine 20 m gelopen wat dus echt niets is. Tuurlijk komen er bij mij dan vragen op van ben ik eigenlijk wel klaar voor een dusdanige afstand, moet ik toch meer trainingsjaren als bagage opbouwen. Sinds de terechte discussie c.q. veroordeling van 3 jaar geleden over mijn belachelijk (is geen) voorbereiding op de Spartathlon heb ik dit drastisch veranderd. Weekkilometers tussen de 130 en 180 km met een superrelaxt tempo (soms 8 kilometer per uur wanneer de trainingsduur circa 7 uur bedraagt) staan nu op het standaardprogramma.
Achteraf vraag ik me dus af waar het aan kan liggen. Echt lastig om jezelf objectief te doorgronden. Mijn eerste kritische note heb ik wel het lichaam voor een giga-afstand, is er sowieso talent?
Wat me van deze loop ook bij zal blijven dat de organisatie super vriendelijk is maar dat de informatie die ze verstrekking niet de lading dekt. Het was bloody hot, 35 graden i.p.v. de 26 graden maar ja hier kan de organisatie natuurlijk geen sturing aangeven. Dan het aspect vlak, de eerste 50 km waren niet vlak maar heuvelachtig. De verzorging was er tussen de 3 en 5 km maar bestond slechts uit water ondanks dat er was medegedeeld dat er energierepen en energiedrank aanwezig was. Nou de estafette lopers waren ons voor. Op 69,5 km (vanaf dit punt kon je pas je eigen spullen neerleggen, rijkelijk laat) werd het eerste fatsoenlijke aangeboden. Het vertrouwen wat ik in de organisatie had, was een behoorlijk deuk opgelopen, is het mijn naiviteit? (trouwens puntjes zet ik niet boven letters omdat ik niet weet hoe een Hongaars toetsenbord hier mee omgaat).
Dan het aspect mooie ronde om het meer, nou het meer heb ik maximaal 5 km gezien tot het punt waarop ik stopte. Ik heb veel spoorwegen, auto’s en dronken stappende jongelui gezien. Zelf vind de betiteling ronde van het Balatonspoor toepasselijker.
Nou het hoogtepunt was de ontmoeting met Yiannis Kouros. Ondanks dat hij me natuurlijk niet kent wenste ik hem good luck and you don’t have to wait for me. Wat een rust straalt hij en wat ging hij hard weg. Bij zijn begeleider informeerde ik waar hij nu op vertrekt op de eerste 5 km, nou gewoon … 22 minuut en 30 secondes. Hij won uiteindelijk in iets van 19 uur en 20 minuten. Wat ook super was de ontmoeting met bekende gezichten van deelnemers aan de Spartathlon, welke ik wellicht nooit meer zal zien.
Dit verslag had niets te maken met egostreling.
Groet,
Henk Harenberg