29-06-2008 Imst, Oostenrijk, de Gletschermarathon. Drie weken geleden meldde ik me hiervoor nog af bij Han Frenken. Elk jaar proberen we een Alpine-marathon te lopen, samen met Henry Okkersen. Henry ging niet mee na zijn lange voettocht van Weert naar Rome. Hij heeft hierdoor eigenlijk geen meter meer gerend de afgelopen 2 maanden.
Ik was al geblesseerd sinds april en het verbeterde maar niet. Na overleg met mijn fysiotherapeut werden de kilometers langzaam opgevoerd maar het lukte niet. Soms was ik na 10 meter al weer terug thuis. Opeens ging het beter. Het langste dat ik had gelopen was 50 minuten. In overleg zou ik nu 1 1/2 uur gaan lopen, langzaam en 2 dagen daarna 2 uur. Die 2 uur dat ging wel maar ik moest er niet aan denken dat ik verder zou moeten. Ik mailde Han dat ik toch mee zou gaan. Met de fysiotherapeut afgesproken dat ik niet over de pijngrens heen zou gaan en alles langzaam. Na een reis van 7-8 uur kwamen in de wonderschone omgeving van Imst in Oostenrijk.
Han had zoals gebruikelijk weinig tijd gehad om te trainen. Ik dus nog minder en eigenlijk was dit geen voorbereiding. De start. Voor de eerste kilometers was ik niet bang alhoewel. We waren er pas achter gekomen dat de Gletschermarathon niet omhoog gaat maar omlaag met uitzondering van enkele puisten en dat hij grotendeels over de gewone asfaltweg gaat. Als je Gletschermarathon hoort dan stel je je daar iets heel anders bij voor. Na 12 km voelde ik mijn bovenbenen al van het dalen en ik liep te hard. Met mijn therapeut hadden ik overlegd dat ik niet meer dan 10 km per uur zou lopen. De halve marathon passeerde ik in 1 u 56 minuten. Na 25 km ging het bergop een stukje en dat kwam hard aan met mijn conditie.
Ik wandelde 50 meter en verder. Het was ondertussen meer dan 30 graden Celsius en ik zweette flink. De 30 km in 2 u 48 minuten en ik was kapot en moest steeds een klein stukje wandelen zelfs bergaf. Na 32 km werd ik bijna van de weg gereden want het parcour was niet verkeersvrij en we hadden een papier moeten tekenen dat we rechts zouden lopen en de organisatie niet verantwoordelijk was bij ongevallen. Beneden in het dal aangekomen was het nog warmer en de laatste 4 km waren bloedheet en mijn pijp was leeg. Ik bereikte na 4 u 12 minuten de finish en was blij. Ik had me eindelijk weer eens kunnen uitsloven en ik kon weer hardlopen. Hard nee, maar wel lopen. Momenteel is het voor mij belangrijk dat ik kan lopen en mijn energie kwijt kan. Ik heb door mijn boek:” Hardlopen als avontuur ” ( zie www.adventure-runner.tk ) de tijd redelijk goed besteed gekregen maar er gaat niets boven zelf bewegen ook met mijn huidige tempo.
Han liep 3 u 49 minuten en was ook tevreden. Na de marathon weer terug naar huis en na een rit van 8-9 uur waren we thuis.
s ‘Avonds/ s ‘nachts kreeg ik ontzettende pijn in nek en schouders. Ik had in singlet gelopen en de zon brandde schijnbaar zo hevig dat ik zo rood als een kreeft was. De zon had me 4 uur en 12 minuten bewerkt met resultaat en daardoor een bijna slapeloze nacht van de pijn.
Mijn benen doen pijn en wat is dat na zo een lange tijd heerlijk om weer eens te voelen. Effe rusten, morgen fysiotherapie en dan weer lopen.
Hopelijk wil mijn lichaam me nog langer van dienst zijn en kan ik weer lopen zoals tijdens de Gletschermarathon. Trainingen moeten de rest brengen.
Dus misschien weer tot binnenkort
sportieve groeten
Henk Sipers
site: http://www.adventure-runner.tk