Op 25 juli vertrokken we (Manon en ik) naar Oostenrijk voor een welverdiende vakantie, met als hoofddoel op 30 juli de 6 uursloop te Wildon van het Oostenrijkse Sri Chinmoy Self Transcendence Team.
Via Zuid-Duitsland kwamen we op 28 juli aan in ons appartement in Grossklein, gelegen boven op een 600 m hoge heuvel. Het was gelegen in een bijgebouw van een bio-farm (met de meest uiteenlopende producten en veel beesten), gerund door een alleraardigst echtpaar. Gezien de heenweg (de laatste 4,5 km over een slingerend, sterk stijgend, smal weggetje, waarbij de TomTom na 2,5 km al zei dat we er waren) zagen we toen reeds op tegen de terugreis van de wedstrijd naar het appartement, immers dat moest vanwege het feit dat de wedstrijd pas om 23.00 uur was afgelopen midden in de nacht gaan gebeuren en er was totaal geen verlichting.
Het appartement was van alle gemakken voorzien en voorzag in een schitterend uitzicht, dat desgewenst nog kon worden verbeterd door op een 35 m hoge uitzichttoren te klimmen.
De dag voor de wedstrijd zijn we al even in Wildon wezen kijken om de sfeer te proeven en het parcours te verkennen. Het was gelegen op een prachtige locatie en het parcours bestond uit een rondje van ruim 1.100 m rond een bergmeertje.
De volgende dag was het zover, ruim van te voren waren we al aanwezig en kregen we er tijdens enkele inlooprondjes al echt zin in. Er bleek nog een Nederlandse dame te zijn, die reeds 3 jaar in Graz woonachtig was en bovendien behoorde tot de organisatie. Zij ging na een tweetal marathons haar debuut maken op de 6 uursloop.
Om 17.00 uur was de start en reeds 500 m later (niet te snel gestart !) begon voor mij de zoveelste tegenslag dit jaar vorm te krijgen. Een stekende pijn aan de binnenkant van de linkerkuit leidde er toe, dat ik na 1 rondje reeds bij de fysio stond. De diagnose luidde dat de oorzaak niet duidelijk was en dat ik het maar weer voorzichtig moest proberen. Dat heb ik gedaan en het werd beter noch slechter, dus maar doorgehobbeld. Manon ging intussen ook niet echt lekker, zij had last van stijve benen. Regelmatig vroeg de fysio hoe het ging, enkele malen heeft ze mij nog onderzocht en er uiteindelijk een smeerseltje opgedaan.
Om ongeveer 20.45 werd het behoorlijk donker, werden de kaarsen langs het parcours aangestoken en werden de koplampen op de petten gezet, hetgeen echt nodig was, want ook daar was het stikdonker. Een fantastisch gezicht was dat als je achterom keek. Na 44,5 km leek het mij verstandig om te stoppen, immers het doel (minimaal een marathon, zodat Oostenrijk op het wenslandenlijstje kon worden afgehaakt) was behaald. Manon liep de wedstrijd wel uit en behaalde ondanks alles (ook nog regen in het laatste uur) toch met 52,5 km de 4e prijs (van 18 vrouwen), die haar werd overhandigd door de burgemeester.
Deze wedstrijd is echt perfect te noemen, nog nooit zo’n uitgebreide verzorgingstafel gezien. Het enige minpuntje is dat de restmeters niet (mee)geteld worden. De uitslag is te vinden op http://at.srichinmoyraces.org/files/at/ergebnisse/6h_wildon_erg11.pdf
Na de wedstrijd hebben de klim naar het appartement (ondanks een tegenligger) gelukkig overleefd en in de resterende dagen hebben we reizend van pensionnetje naar pensionnetje nog veel gezien: Grossglockner, waterval van Krimml (hoogste van Europa), Klopeinersee (warmste meer van Europa), etc. Grappig was nog dat op een smalle bergpas met éénrichtingsverkeer van Italië naar Oostenrijk de TomTom tot tweemaal toe ons er van probeerde te overtuigen dat we moesten omdraaien.
Albert Meijer
(a.meijer1