Doen wat kan was nog nooit zo mooi.
Gisteren (woensdag 7 januari) liep ik 42 km door het besneeuwde Drenthe. Geen vooraf bedacht plan ik volgde mijn neus. De koude wind, de sneeuw en het zicht bepaalden de route. Rond negen uur gestart en de hele dag genoten van wat de omstandigheden boden. Het was lang geleden dat ons mooi Drenthe er zo winters bij lag.
Tweeënveertig kilometer vraagt om doseren, rustig aan doen. Dat moest ook, want soms was er geen pad te zien en stond ik ineens tot mijn enkels in de sneeuw. Schuifelen, aanpassen, accepteren. En juist daarin zat het genieten.
Ik liep solo. Urenlang niemand om me heen. Stilte, ruimte, alleen met mezelf. De open vlaktes waren zwaar: stevige wind en kou maakten het intens. Onderweg kwam ik niemand tegen. Een paar fietsers die afstapten, een sneeuwschuiver, een man op ski’s (“maandag nog op Martkplaats gekocht”). En bij Taarlo zag ik een ree rennen, prachtig.
De laatste vier kilometer werd het donker. Geen pad meer te zien. Gelukkig wist ik waar ik ongeveer was en had ik een zaklamp bij me. Voetstappen volgen, vertrouwen op ervaring.
Het was een bijzondere dag. Nog nooit liep ik zo lang in de sneeuw. Wat een lichaam kan. Vandaag nagenieten. Zulke dagen komen niet vaak meer voor.
Ik voelde me meer dan vrij.
Eddy Hedemann