Vandaag liep ik de Marathon van Den Haag. Met twee buddies aan mijn zijde en goede moed aan de start. De eerste 20 à 21 kilometer gingen prima. Tot er ineens een error kwam. Mijn hoofd stopte ermee. Sterren voor mijn ogen, wazig zien en niet meer goed kunnen focussen.
Dat was het Ushersyndroom dat zich vandaag nadrukkelijk liet gelden. Ik wil me daar niet achter verschuilen, maar het bepaalt soms wel degelijk wat er mogelijk is. Vandaag zeker.
Het werd aanpassen, wandelen, weer een stukje hardlopen en vooral buffelen. Even flink balen, bijna de tranen in mijn ogen en mezelf behoorlijk naar beneden halen. Mijn buddies probeerden me te motiveren, maar het lukte even niet.
Uiteindelijk wist ik mezelf weer bij elkaar te rapen. Het verval was groot, maar de finish kwam er!
Want ook dat is lopen. Het gaat niet altijd zoals je wilt. Soms moet je door je eigen misère heen. Ook dat hoort erbij. Op het moment zelf flink balen, maar achteraf toch kunnen genieten.
Onderweg mooie herinneringen aan Den Haag en het Kurhaus. En na de finish lekker tomatensoep, wat nootjes, drinken en napraten met andere lopers.
Marathon Den Haag: een loopavontuur met een flinke hobbel. Maar wat ben ik dankbaar dat ik dit nog steeds mag doen. Op naar nog vele mooie kilometers!
En natuurlijk veel dank aan Running Blind voor de goede verzorging, begeleiding en de mogelijkheid om samen aan deze marathon deel te nemen. Dankzij jullie kunnen we dit soort mooie loopavonturen blijven beleven!
Eddy Hedemann