Van uit het verre Aartrijke nabij de Belgische kust was ik naar het mooie Valkenburg gereisd om de Grottenmarathon te lopen. Tijden zeggen me al een paar jaar niets meer maar een organisatie als deze wil ik steunen. Komt daarbij nog dat ik Han(Frenken) een warm hart toedraag. Hij weet hoe het moet. Bijvoorbeeld: inschrijven en in alle vertrouwen ter plaatse betalen.
Een paar maal had ik thuis met de helm op getraind om zo comfortabel mogelijk met dit hoofddeksel de 42km te kunnen lopen. In ons dorp werd ik al als een rare beschouwd en trainen met die fietshelm op heeft de twijfelaars ook laten besluiten:daar scheelt toch wat aan. Als je maar gelukkig bent!
Zo stond ik met nog enkele andere Belgen, na de nieuwjaarsbegroetingen,aan de start om 12u30. Dat enkele van die Belgen een hoofdrol gingen opeisen daar had ik nooit aan getwijfeld. Marc(Papanikitas)opgewekt als altijd, Philip(Verdonck) zijn stille rustige zelf en natuurlijk de verbazende Patrick(Kloek) in de laatste jaren van mijn schamele niveau uitgegroeid tot een echte topper in dergelijke kleinschalige(aantal lopers) marathons.
Vorig jaar was ik te laat om in te schrijven maar nu had ik mij al maanden geleden aangemeld. Het is niet gemakkelijk lopen:ik telde 53 bochten per ronde(het kunnen er gerust een paar meer of minder zijn),de ondergrond is zeer oneffen, de temperatuur verschilt enorm naarmate je verder in de grot gaat. De duisternis viel reuze mee. Zelfs zonder licht moet het kunnen lukken hoewel sommige bochten moeilijk in te schatten zijn.
Na de Jura marathon van vorig jaar en mede door de aanslepende achillespees kwetsuur van mijn vriend en trainingspartner Rudi(Vercruysse), stelde mijn training de laatste maanden weinig voor. Als je dan niet supergetalenteerd bent en de kilo’s er vlug bijkomen, start je toch met twijfels. Ik heb echt genoten, ben geen moment in problemen gekomen en had nog adem over om de toplopers een beetje aan te moedigen. Dat dit mijn 71é marathon was, zal er wel voor een stuk tussen zitten. Je weet al wat je te wachten staat.
Ik kan het aan ieder die graag een speciale wedstrijd loopt meer dan aanraden. Ik moet echter jammer genoeg eindigen met een negatief punt. Aan de onnozelaar die terwijl ik stond te douchen met mijn helm en duur Petzl hoofdlicht is gaan lopen: moge je branden in de hel .
Cedric Proot