Na precies een maand “rust” popelde ik om weer een loopje te doen. Omdat ik graag wil weten waar mijn grenzen liggen had ik gekozen voor de “Eifelsteig”.
In de aankondiging (http://www.rur-eifel-volkslauf-cup.de/lt-beverau/) is sprake van “Lauf über den ‘alten’ Eifelsteig 7.-10. Juni 2007 (7. Juni ist Fronleichnam)
Hierin staan de woorden Eifelsteig en Fronleichnam. Dit is als volgt te vertalen:
Eifel = mooi gebied, zware parkoersen, weinig mensen
Steig = klimmen
Fronleichnam = vrolijk stoffelijk overschot ?(dus: veel plezier gehad maar patiënt helaas overleden). Als er enige voorspellende waarde aan namen ontleend mag worden dan zat ik hier dus wel goed. Ik heb zelfs ergens als synoniem Blutstag gevonden…
De Eifelsteig, of eigenlijk der alte Eifelsteig, is een vierdaagse wandeltocht in het hart van de Eifel van bijna 100 kilometer. Er wordt gesproken over de alte Eifelsteig omdat er inmiddels een wandelroute van Aken naar Trier van ruim 300 km is die de naam Eifelsteig gekregen heeft. Mooi is dat van deze wandeltocht aangegeven wordt dat “Verlaufen unmöglich ist”. Hier kom ik nog op terug.
Het was de bedoeling om van Aken naar de buurt van Rurberg te lopen. Een dikke marathon dus. Van daaruit in te stappen in de Eifelsteig. Dan de Eifelsteig in twee dagen te lopen en vervolgens als toetje nog even een marathonnetje terug naar Aken.
Doordat er na de 2e etappe maar 16 slaapplaatsen waren was het aantal deelnemers voor het hele feest beperkt tot 14. Om de afzonderlijke etappen mee te lopen was iedereen welkom. Bram van der Bijl, Willem Mütze, Henk Sipers, Thijs van Heugten en ondergetekende vormden de Nederlandse delegatie. Bovendien heeft Ruud Jakobs nog de etappes 2 en 3 meegelopen. Voor België werden de honneurs waargenomen door Luc de Jaeger.
Dus: meerdere heuvels, meerdere dagen, meer dan genoeg kilometers, zwaar terrein, basaal georganiseerd, kleinschalig en geen stress waren de sleutelwoorden.
De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat het enorm stoer is om overal rond te bazuinen “ik ga een 200km loopje doen”; maar het gevoel “waar begin je aan” bekroop mij toch ook heel regelmatig. Ik weet dat ik in staat ben om een marathon te lopen. Ik kan ook een ultra volbrengen. Ik weet dat ik op technisch moeilijke parkoersen met mijn lompheid en gewicht hard werken moet. En ik weet ook dat ik de dag na een zware loop wel kan uitlopen, maar weer een grote jongen volbrengen is een heel ander verhaal. Met andere woorden het woord uitdaging was voor mij hier wel op zijn plaats.
Vaak hoor ik dat lopen een mentale kwestie is. Nu ben ik absoluut niet zo’n “tsjakka-roeper”. Dus als je er maar in gelooft dan kun je alles. Dat dit niet werkt heb ik dit jaar in Rotterdam weer kunnen waarnemen!. Ik vind dat je een (zeer) goede basis moet hebben en dan moet en kun je in je zelf geloven en dan kom je een heel eind. Dus op een gegeven moment ben ik ook gestopt met de vraag “kun je dit wel” en overgeschakeld op “ik ga er voor en ik ga ervan genieten!”
En het feit dat ik nu een verslag van deze tocht maak bewijst dat dit inderdaad gewerkt heeft.
Voor de precieze routes die wij gelopen hebben en veel foto’s van het absoluut schitterende parkoers verwijs ik naar mijn website (http://www.loopplezier.tk). Hier zal vanaf zaterdag 16 juni het verslag staan.
{u}{b}Dag 1 Aken -Rurberg{eu}{eb}
Nadat ik Henk Sipers, Thijs van Heugten en Luc de Jaeger opgepikt had ben ik dankzij mijn gps snel en probleemloos naar het huis van organisator Helmut Hardy in Aken gereden. Wat mij tijdens dit ritje opviel is dat ik door het lopen van wat langere afstanden mijn gevoel voor afstanden begin te verliezen. Als voorbeeld: de aardige dame in mijn gps zegt over 800 meter linksaf; gehoorzaam als ik ben ga ik dan ook vrijwel meteen naar links. Vrij snel realiseer ik mij dan dat het nog geen 800 meter is. Opmerkzaam als ik ben corrigeer ik dit daarna dan ook weer. Zodoende lukte hij mij toch weer op het korte stukje een aantal Duitse automobilisten tot vriend te maken.!
Na het begroeten en kennismaken met de andere deelnemers en het deponeren van onze bagage in de volgauto konden wij mooi op tijd om 10 uur vertrekken. Als ik mij niet vergis gingen we met 17 lopers van start.
Het was trouwens voor mij een heel indrukwekkend gezelschap. Als je hoorde wat de hier verzamelde lopers allemaal in hun benen hadden sloeg je stijl achterover. Dit ging van het uitlopen van Badwater, via Mali, Yukon en ik weet niet hoeveel 100km en 24 uren tot 100 marathons waarbij de snelste op 2.43 zat. Daar sta je dan als eenvoudig recreantje tussen. Ik kan niet ontkennen dat mijn mentale voorbereiding toen wel een flinke tik kreeg. Ik was dus vrij snel behoorlijk stil. Gelukkig duurt dit bij mij nooit erg lang.
Na een kleine kilometer hadden wij de bebouwing van Aken al achter ons gelaten en konden wij volop genieten van het prachtige landschap. De route was nergens gepijld dus moesten we als groep bij elkaar blijven. Dit is uiteraard een heel sociaal gebeuren en biedt dan ook ruimschots de gelegenheid om met alle lopers een beetje te keuvelen.
Het in groep lopen vind ik toch wel wennen. Wat mij vooral opviel is dat een aantal lopers vrij snel het tempo lieten zakken. Als onervaren lopers restte mij dan ook niets anders dan mij hieraan aan te passen. Ik bedoel het blijven 4 dagen en minimaal 200 km. Toch vond ik dit jojo´en niet echt prettig. Ik proefde dit ook bij een aantal andere lopers. Het idee om de volgende dag de groep te splitsen was dan ook vrij snel geboren.
Na een kleine 20 kilometer genieten was de tijd voor de eerste rust aan gebroken. Bij een heel aardige mevrouw in de tuin stonden de tuinstoelen klaar en was een waar buffet uitgestald. Allerlei soorten fruit, koekjes en boterhammen en dranken stonden op ons te wachten. Wat kan lopen toch leuk zijn. Na een zeer uitgebreide pauze en het genieten van al het lekkers konden wij onze rugzakken weer vullen en onze tocht vervolgen.
Ondanks gps en een perfecte voorbereiding van de organisatie hebben we toch een aantal keren een “betere” route gelopen. Uiteindelijk kwamen we in de loop van de middag in de jeugdherberg van Einruhr aan. Na een heerlijke douche had ik mijn eerste 45 kilometer volbracht en was de avondmaaltijd meer dan verdiend.
Veel mensen uit mijn directe omgeving vinden dat ik een grote eter ben. Ik heb hier Bram aan het werk gezien en ik voelde mij al op loopgebied een hele kleine jongen in vergelijking tot Bram. Op eetgebied is dit niet anders.
Uiteraard moest deze eerste dag nog even geëvalueerd worden en moesten de vochtreserves weer op pijl gebracht worden.
Tevens hebben wij die avond nog bezoek gehad van Peter Bösendorf die ons nog verteld heeft over zijn actie `running for kids`.
{u}{b}Dag 2 Rurberg- Freilingen{eu}{eb}
Na een goede nachtrust kon ik op dag twee beginnen met mij te buiten gaan aan het ontbijt. Er was inmiddels besloten om de groep te splitsen. Ik weet nu even niet meer of we gesplist hebben in een snelle groep en een snellere groep of in een snelle groep en een minder snelle groep. In iedere geval zou de ene groep een ruim half uur na de andere vertrekken. Ik had eigenlijk geen flauw idee in welke groep ik weg zou gaan; maar omdat de tweede groep een half uur later zou vertrekken en ik dan nog een half uur langer tijd zou hebben om te ontbijten heb ik besloten om aansluiting te zoeken bij de tweede groep. Uiteindelijk waren wij in deze groep met 8 lopers.
Het parkoers was prachtig maar wel loeizwaar. Na een klein uurtje lopen haalden wij de groep die een half uur voor ons vertrokken was al in. Waarschijnlijk had de andere groep dus wat problemen gehad met het vinden van de juiste route. Om deze groep wat te ondersteunen hebben wij dan ook spontaan besloten om een van onze lopers aan hen af te staan. Zodoende waren wij nog met zeven lopers over.
Het parkoers was schitterend maar bleef loeizwaar. Als extra traktatie liep de temperatuur van 27graden bij de start vrij snel op tot ruim 32 graden. Het was dan ook zaak om zoveel mogelijk te drinken. In mijn camelbag had ik 2 liter drinken, dit lijkt veel maar het ging heel hard. Uiteindelijk heb ik die dag meer dan 8 liter gedronken!.
Om aan dit drinken te komen was het zaak om als je in een dorpje kwam ergens aan te kloppen en te vragen of je wat water mocht hebben. Dit was nergens een probleem. Op een gegeven moment kwamen we langs een huis waar de garage open stond en een man aan het werk was. Vrij snel kom je zo met mensen in gesprek. De goede man bleek vroeger de bakker van het dorp geweest te zijn maar was nu met pensioen. Op vrijdagmiddag bakte hij nog steeds brood en taart voor zijn kinderen en kleinkinderen. Hij was net klaar en stond op het punt om zijn versgebakken broden en taarten te gaan wegbrengen. Of wij een vers broodje lusten? Dit was niet overheerlijk maar ovenheerlijk! Geweldig!
Bij kilometer 28 was onze verzorgingspost voor die dag. De dames stonden hier met drinken, koekjes, gesmeerde broodje, zoutjes en noem maar op. Na onze lichamen uitgebreid gelaafd te hebben konden wij onze tocht weer vervolgen. Een kilometer of 10 verder hebben wij onze tocht even moeten onderbreken om een prachtige basiliek te bezichtigen. Echt mooi, maar als je dan in de hitte terugkomt dan voel je pas echt hoe extreem heet het was. Een lid van onze groep had zeer veel last van de warmte. Rond kilometer 40 besloot hij dan ook om de groep te verlaten. Om dat het onverantwoord is om op dit soort parkoersen alleen onderweg te zijn offerde Helmut zich op om bij hem te blijven; zodoende bestond de groep nog uit 5 lopers. Lukas, Luc, Thijs, Bram en ik. Ook ik had veel last van de warmte en had behoefte aan drinken. Lukas opperde het idee om lang de bron van het riviertje de Ahr te gaan en daar onze dorst te laven. Na enige omzwervingen hebben wij in een heel leuk middeleeuws stadje deze bron ook gevonden. Helaas stond er een heel mooi hek met een heel groot hangslot. Maar de verkoeling die wij gevonden hebben in de lokale ijssalon was ook een prima alternatief.
Al doende konden wij onze tocht vervolgen. Op een geven moment moesten wij de Eifelsteig route verlaten en zijn wij richting Freilinger see gegaan. De caravanhutten op de camping aldaar waren onze rustplaats. Na ruim 55 kilometer was etappe 2 volbracht. Toen ik een duik in dat meer kon nemen realiseerde ik mij dat ik inmiddels al 100 kilometer gerend had. Fantastisch gevoel om dan rond te dobberen. Het gerstenat, de pommes en de schnitzels gingen er die avond dan ook met veel smaak in.
{u}{b}Dag 3 Freilingen –Einruhr{eu}{eb}
Na een wat onrustige nacht was het ´s morgens tijd om het ontbijt buffet te plunderen. Het lopen in 2 groepen was ons goed bevallen dus gingen wij vijven weer een dik half uur nadat de rest vertrokken was van start. Volgens de planning zou deze etappe 60 kilometer zijn. Wij moeten eerst weer meer dan 10 kilometer terug om op de Eifelsteig route te komen. Gelukkig was het weer een stuk aangenamer dan zaterdag. Gelukkig maar, want er waren behoorlijk grote stukken waar geen huizen waren en dus geen water te krijgen was.
Op een gegeven moment hebben we ergens bij een spoorwegstationnetje om water gevraagd. Uiteraard geen probleem. Het door een loketluikje murwen van een camelbag vergt echter wat meer creativiteit. En als het lukt met een lege camelbag wil dat nog niet zeggen dat dit ook moet lukken met een volle.
Op een gegeven moment kwamen we via een heel steil en smal paadje in een gehuchtje uit. Hier was een kroegje. Uiteraard weer de vraag voor water en uiteraard kregen wij dit. Buiten voor de kroeg zaten een aantal mensen te brunchen. Dus binnen de kortste keren hadden wij een zeer geanimeerd gesprek en hadden wij ons vol toewijding over hun brood en jam ontfermd. In de loop van het gesprek kwam ook ter sprake wat wij dan in `het normale leven`deden. Een van ons loper is een zeer getalenteerde kunstschilder die vooral gefascineerd is door koeien. Zijn schildervaardigheden zijn heel wat beter dan zijn beheersing van de Duitse taal. Het lukte hem dan ook niet helemaal om de nuance aan te brengen tussen het schilderen van en het beschilderen van koeien. Er ontstonden dan ook wat vreemde blikken bij de mensen. Vreemd eigenlijk; als ìk op een zaterdag ergens in the middle of no-where zou zitten en er kwamen opeens vijf schaars geklede figuren uit de bosjes die begonnen te raaskallen over het feit dat zij hun levensonderhoud verdienen met het beschilderen van koeien, dan zou ik absoluut niet vreemd op kijken. Tenslotte vertelden de mensen ons dat zij de avond tevoren een soort oriëntaals feest gehad hadden. Hiervan was nog allerlei gebak over. Of wij dat lusten. Lopen kan dus op allerlei manieren lekker zijn.
Goed gevoed en van water voorzien konden wij onze tocht vervolgen. Het verzorgingspunt was ergens rond kilometer 42 boven op een berg voorzien. Het lopen ging lekker en het tempo zat er goed in. Rond kilometer 40 werd de lucht pikzwart en werden we getrakteerd op een enorm onweer. Zoiets is prachtig om naar te kijken op Discovery channel. Maar live is dit toch wel, zeker als je midden in de heuvels zit, zeer beangstigend. Je kunt geen kant meer uit . Vier van de vijf lopers waren binnen een minuut kletsnat. Alleen Bram die toverde ergens een jasje vandaan en hij was dan ook pas na 3 minuten zeiknat. Toen de ergste regen voorbij was hebben wij onze weg naar de verzorgingspost vervolgd. De wegen waren veranderd in kleine riviertjes dus de volgende kilometers waren absoluut geen pretje. Bij de post konden wij ons weer te goed doen aan het uitgebreide assortiment Ook konden wij omdat onze tassen in de bus stonden droge kleren aan doen. Het bevreemde mij dat wij op de afgelopen 43 kilometer de tweede groep nog niet ingehaald hadden. De verklaring kon zijn dat zij nog harder dan wij gelopen hadden of dat er iets anders mis gegaan was .Bij de post hoorden wij dat de tweede groep pas rond 12 uur bij het spoorwegstationnetje gearriveerd was. Zij hadden grote problemen gehad met de route (“Verlaufen ist unmöglich ”) Dit zou betekenen dat zij in plaats van rond zes uur bij de jeugdherberg pas rond zes uur bij de verzorgingspost zouden kunnen zijn. Dit beloofde dus wel erg lang genieten voor hen.
Na de verzorgingsposten hadden wij het alle 5 extreem koud doordat we zo nat geworden waren. Nadat we een paar kilometer gelopen hadden en het zonnetje weer was begonnen met schijnen was dat gelukkig voorbij. Genietend van het landschap hebben wij deze etappe redelijk snel en probleemloos volbracht. We hebben nog een klein uitstapje gemaakt naar Einrur. Hier is een bron met sterk ijzerhoudend mineraal water. Uiteraard moeste wij hier even van gaan proeven. Toevallig was op het terrein rond die bron het jaarlijkse treffen van een motorclub. Met die mannen kun je van die mooie diepgaande gesprekken over elkaars hobby hebben. Mooi om van iemand, die zijn maximale hartslag al bereikt als hij zijn been moet optillen om op zijn motor te stappen, te horen “sport ist mort”.
Uiteindelijk hebben we na 67 kilometer onze jeugdherberg weer bereikt. De dames hadden onze tassen al naar de kamers gebracht en na een heerlijke douche konden we meteen aanschuiven aan het eten. Wat kan een bord macaroni toch lekker zijn. In plaats van bord bedoel ik kom. Waarom zou je immers de macaroni eerst uit de kom op het bord scheppen en deze actie blijven herhalen. En dat ik honger had was niet vreemd want volgens mijn polar heb ik op dit tochtje 17.651 calorieën verbruikt
Ik denk dat ik maar een boekje ga schrijven het Sonja Eifelsteig dieet- een jonge god in 4 dagen.
Een kleine 2 uur na ons kwamen 2 lopers van de tweede groep binnen. Zijn hadden op een vrij vroeg tijdstip besloten om de rest de verlaten. Bleef dus de vraag waar de rest was. Gelukkig hadden de meeste van hun lopers een Gsm, alleen jammer dat niemand die tijdens de loop meegenomen had. De jeugdherberg was afgeladen met voornamelijk Nederlanders die de hele nacht een klere herrie gemaakt hebben. Van slapen is dus niet veel terecht gekomen. Het voordeel hiervan was wel dat wij nog wakker waren toen de andere lopers binnenkwamen.
{u}{b}Dag 4 Einruhr – Aken{eu}{eb}
Na het voltooien van de Eifelsteig bleef voor de vierde dag de terugreis naar Aken over. Volgens de planning was dit 37 kilometer. Omdat ik toch graag de marathonafstand wilde volbrengen heb ik een tijdje met het idee rondgelopen om voor het ontbijt 5 kilometer te lopen. Aangezien we echter de afgelopen dagen altijd ruim boven de geplande afstand uitgekomen zijn heb ik hiervan afgezien.
We zijn weer in 2 groepen vertrokken en zijn weer halverwege op dezelfde plaats als tijdens de heenreis uitgebreid gaan lunchen. We hebben een mooie route gelopen en Lukas, Luc en ondergetekende hebben op het laatste stukje nog een lusje toegevoegd zodat we mooi op de marathonafstand uitgekomen zijn. Tot mijn grote verbazing liep ik de laatste 5 kilometer met een snelheid boven de 12km/h.
Aangekomen bij Helmut hebben we ons nog uitgebreid tegoed kunnen doen aan taart en ijs. Dit hadden we ook absoluut verdiend.
Samenvattend: Ik heb mij weer eens kostelijk geamuseerd. Ik heb genoten van heel aardige mensen en een prachtig landschap. Er zijn een aantal punten geweest waar ik het toch behoorlijk moeilijk heb gehad. Vooral de hitte boven de 32 graden en de steile afdalinging op slechte ondergrond. Ik heb veel gelachen. Ik heb doodsangsten uitgestaan tijdens het noodweer. Ik heb veel (niet zoveel als Bram) gegeten. En ik heb toch maar mooi 210 kilometer gelopen. Ik ben ook absoluut Frohe en zeker niet als Leichnam aan gekomen!
Ijs en weder dienende ben ik volgend jaar(http://www.rur-eifel-volkslauf-cup.de/lt-beverau/eifelsteig/eifelsteig2008.htm) weer van de partij.
Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm