Ik hou me eraan om een kort verslagje, met de nadruk op kort, te maken van het BK 100km in Torhout.
De “Pols” hadden me topfavoriet gemaakt voor de Belgische titel. Voor de overwinning kwamen we normaal gezien niet in aanmerking. Dit vooral omdat Bula, tweede op het EK 2006 in datzelfde Torhout, meedeed, tevens ook omdat ik gezien de mentale problemen van de laatste 2 maanden absoluut geen ambitie had om ver onder de 7 uur te lopen. Ons doel was vooral de Belgische titel, en een zo pijnloos en weinig slopend mogelijke wedstrijd lopen.
En zo geschiede. Ik liep een, in verhouding tot al mijn vorige 100km’s, gemakkelijke, relatief ontspannende wedstrijd. Ik heb vooral niet het risico gelopen om alweer te veel te willen en uiteindelijk op mijn bek te gaan zodat dan de anciens, die het even veilig aanpakken met mijn titel gaan lopen. Maar ook dit wordt dan blijkbaar niet in dank afgenomen getuige de reactie van uittredend Belgisch kampioen, die sarcastisch opmerkte dat onder de 7 uur lopen voor een 40 jarige niet zo gemakkelijk was.
Dat ik de Nacht won, en overwon, had ik alleen maar te danken aan het onvermogen van de Wit-Rus Budnik die te snel gestart was en de hamstringblessure van zijn landgenoot Bula, en natuurlijk aan het gebrek van meer kwaliteit.
Trots ben ik zeker op Gino Casier, een atleet van me die zijn eerste 100 liep in 7h57’ en daarmee Belgisch kampioen werd bij de jonge knapen (-40).
Ook “mijn” atlete en stilaan vaste waarde Chris Foster, die weer op mijn schema’s trainde werd Belgisch kampioen in een tijd van 10h02’. Kristof Rul, ook trainend onder mijn begeleiding gaf op wegens maagproblemen. Ik weet zeker dat zijn dag nog komt, gezien de trainingen die hij kan afwerken.
Zoals steeds na zo’n inspanning met zulke gevolgen een dankwoord voor:
Mijn vrouw, die het nog steeds aankan om met een vervelende en norse man samen te leven die alleen maar zijn ding wil doen.
Natuurlijk Jan, voor zijn flexibele houding tegenover het maken van mijn schema’s.
Hij moet steeds maar anticiperen op zowel mijn fysieke, maar vooral mijn mentale tekortkomingen.
En natuurlijk Jurgen van Steenkiste die me voor de tweede keer naar een overwinning begeleidde, vorig jaar de “in Flanders Fields” marathon, nu in de Nacht Van West-Vlaanderen.
Zoals ik in de interviews al heb aangegeven wordt deze overwinning aan Inez opgedragen.
We zagen elkaar begin dit jaar en ze gaf aan dat ze terug wilde starten in Torhout.
Ook al was ze er lijfelijk niet aanwezig toch heeft ze de Nacht meebeleefd.
Voor een uitgebreider verslag verwijs ik graag naar: http://www.ultramarathon.be