Op de aankondiging op Ultraned stond deze marathontrail vermeld met +- 1100 hoogtemeters. Nu vind ik een klimmetje onderweg als onderbreking van het ritme wel plezierig, maar dit is 11 keer de kerktoren van de Nieuwe Kerk in Delft op en neer tijdens een marathon. Maar dat de loop voornamelijk over wandelpaden langs een stuwmeer zou lopen was voor mij toch voldoende reden om het maar te proberen. Tijd was dan niet belangrijk want ik zou het toch nergens mee kunnen vergelijken.
Dus een week van te voren ingeschreven en zaterdagochtend 4 augustus vertrok ik vroeg vanuit Delft naar Luxemburg. Buiten een korte opstopping even voorbij Luik door allemaal auto’s met fietsen op het dak, achter de wagen of in de wagen (vlak bij de La Redoute dus die zal wel beklommen moesten worden), verliep de reis voorspoedig en was ik ruim op tijd in Rambrouch.
Er heerste daar een plezierige sfeer en toch ook wel de nodige drukte want naast de deelnemers aan de hardloopwedstrijd waren er ook veel wandelaars om dezelfde tocht te lopen. Om 10 uur gingen we van start onder applaus van de halve marathonlopers die 5 minuten na ons zouden starten. Het ging meteen heuvelop en daarvoor heb ik als vuistregel verzonnen dat wandelen verstandiger is dan hardlopen als tijdens het hardlopen mijn hakken niet of nauwelijks de grond meer raken. Dus ging ik vrij snel al wandelen en liep vervolgens gelijk als laatste. Dat was nu ook weer niet de bedoeling, dus toch maar weer begonnen met dribbelen toe het iets vlakker werd. Na een paar kilometer waren we buiten de bewoonde wereld, maar voorlopig liepen we nog voornamelijk over asfaltwegen. Toch was het al een mooie route. Na 7 km kwamen we bij de brug over het stuwmeer aan en vrij snel daarna werd het asfalt achter ons gelaten en mochten we de helling op. Nu was ik niet meer de enige die wandelde. Hier bleven ook bij het wandelen de hakken los van de grond. Zo mochten we 11 km afleggen over een smal wandelpad uitgehakt op de hellingen langs het stuwmeer. Soms met stijgingspercentages tot bijna 40 procent met haarspeldbochtjes.
Ik heb in de afgelopen jaren aardig wat parkoersen gelopen en met stip op 1 wat betreft mijn favoriete trajecten staat een licht aflopend bospad op een steile helling dus ik mocht volop genieten, al was het dan zelden licht aflopend en was het af en toe ook erg smal. Hier kwamen we ook regelmatig wandelaars tegen (of mee want ze liepen dezelfde kant op) en zonder uitzondering maakten ze allen plaats voor de ‘aanstormende’ hardlopers (zeker als we ons weer eens omlaag storten) zonder dat te hoeven vragen. We kregen zelfs nog de nodige aanmoedigingen mee. Bovendien ging het lopen bij mij ook nog eens erg gemakkelijk dus was het echt geweldig om daar te lopen.
En zoals al eerder gemeld vind ik het een groot voordeel om te lopen met onderbrekingen van het ritme. Ik krijg minder snel last van pijntjes en de belangrijke loopspieren worden ook af en toe ontlast. Nadeel is dan wel dat andere spieren die zich normaal niet bezig houden met hardlopen actief worden en dat resulteert 2 dagen later in een verschrikkelijke spierpijn.
Onderweg kreeg ik ook nog gezelschap van een Luxemburgs vliegje. Omdat hij in mijn keel wat in de weg zat besloot ik hem maar door te slikken. Of hij nog kans zag om een kreet te slaken weet ik niet maar direct daarop werd ik werd ik slachtoffer van een killer attack door een groter Luxemburgs vliegje in mijn kuit. Het begon direct hevig te branden en mijn kuit verstijfde. Uitgeschakeld door een venijnig vliegje? Gelukkig bleek de schade mee te vallen en bleef het nadat de verstijving was weggetrokken bij wat jeuk de rest van de loop.
Na 18 km sloegen de halve marathonlopers linksaf en werd het stiller op de route. Vanaf nu was het ook wat meer oppassen geblazen met het zoeken van het parcours. Maar met oranje lintjes was dat zeer goed aangegeven en heb ik geen moment hoeven zoeken naar de juiste route. Daarbij kwam ik tot het eind toe voorbij de wandelaars die naast plezierig mikpunt ook als routebaken werden benut. Omdat het wat rustiger was en het pad af en toe wat breder was had ik de tijd om eens rond me heen te kijken en het was overal een mooi uitzicht. Vooral de stuwdam zelf zag er spectaculair uit vanaf 100 meter hoogte. Even later mochten we er na een zeer steile afdaling over heen lopen om daarna enkele kilometers nagenoeg vlak te lopen. Bij km 30 ging het weer de helling op en nog steeds ging het lopen goed. Ik haalde steeds meer andere lopers in. Wel begon ik een beetje last te krijgen van de warmte en dit was het langste stukje zonder verzorgingspost. Maar de verzorgingsposten waren uitstekend en ruim voorzien en we mochten zelfs hele flesjes water meenemen, ook handig om af en toe een beetje over het hoofd te gieten. En zo liep het tot het einde goed en mijn tijd van 4:39 vond ik zelfs best aardig gezien het parcours.
Aan de finish kregen we ook nog genoeg te drinken en was er zelfs een pastamaaltijd voor de deelnemers. Deze marathontrail komt nu in mijn lijstje meest mooie gelopen wedstrijden, met een goede sfeer, een geweldig parcours en een prima organisatie.
Arnold van der Kraan