{b}Karel Merckx{eb}
Voor Karel was er maar 1 tocht waar hij elk jaar naar toe leefde en dat was de 100 km in Bornem, de Dodentocht. Karel was Mister Dodentocht. Maar in mijn gedachten zal hij altijd blijven voortleven als de lachende ultraloper.
{b}Noël Rogiers (1951 – 1996){eb}
Bij de eerste Spartathlon-wedstrijd in 1983 was Noël Rogiers één van de twee Belgische deelnemers en finishers, de andere Belg was Fernand Tonneau. Toen in 1983 was Noël 7e aan de finish en in 1984 werd hij zelfs 6e, nog altijd de op één na beste Belgische klassering ooit in de Spartathlon. Noël was een rare vogel, niet al te groot en met een hele lange baard, en een bierbuikje.
Bij mijn debuut op de 24 urenloop in Niort in Frankrijk in 1984, had Noël alles geregeld bij de organisatie. Alles was gratis (verblijf, eten, deelname, etc.). Hij had er de vorige jaren ook al deelgenomen en er zijn PR van 220km op de 24 uren gelopen, en ze kenden hem daar al goed. De afspraak was dat ieder met zijn eigen wagen zou rijden want vanwege de begeleiders was er niet genoeg plaats in één auto. Noël zou als eerste rijden want hij kende de weg, en ik moest hem enkel maar volgen. De rit naar Niort verliep zonder problemen. Tijdens de wedstrijd heeft Noël de 24 uren niet vol gemaakt maar ik kwam tot een 12de plaats met 213km, en kreeg een beker als eerste buitenlander.
Ook op de terugweg naar huis verliep alles perfect tot aan de ring rond Parijs. Het was toen al middernacht geworden en dan gebeurde het. Noël nam een verkeerde afslag en ik er achter, we stonden plots in het centrum van Parijs. Noël bleef maar verder rijden, de ene straat in de andere uit, alle verbodstekens aan zijn laars lappend. Wij hebben zeker een half uur in het centrum van Parijs rondgereden. Het was wel donker maar ik heb de Eifeltoren van alle kanten kunnen bewonderen. Ik had ook wel schrik dat wij in den bak zouden geraken, met al die overtredingen. Gelukkig zijn wij geen Politie tegengekomen, anders waren wij zeker in de cel beland. Toen we eindelijk terug op de goede weg naar huis waren, stopte Noël langs de kant. En kwam naar mijn auto gestapt,en zei “Dat heb ik goed gedaan hè “ Een bijzondere vogel die Noël 😉
Noël Rogiers heeft ook de stappen gezet voor mijn eerste deelname aan de Spartathlon in 1985 en ik heb een markante herinnering aan dat Spartathlon-debuut. In die tijd verbleven de Spartathlon deelnemers nog in het Spiridon Louis Stadion. We deelden een slaapkamer op het 2de verdiep met 4 Belgen: Noël Rogiers, Ben Moortgat, Leo van Tichelen en ik zelf. Noël en Ben die konden niet al te goed met elkaar opschieten. Er waren altijd woorden, meestal over kleine dingen. Maar op zekere dag was het zo erg dat ze elkaar bijna in de haren vlogen. Ben had de kamer verlaten en Noël had er niet beter op gevonden dan Ben zijn slaapbed uit elkaar te nemen. En het doodleuk door het vensterraam naar buiten te gooien. Na een tijd kwam Ben terug op de kamer en keek maar raar op toen zijn bed er niet meer was. Hij vroeg waar is mijn bed naartoe? ”Ik heb het buiten gegooid” zei Noël, “Het ligt in den tuin van het Stadion, 2 verdiepingen lager.” Ben haalde in 1985 de finish niet, net zo min als Noël, de andere ruziemaker. Leo en ik wisten wel te finishen.
{b}Leo van Tichelen (1955 – 2005){eb}
Het was in 1985 dat ik voor de eerste keer Leo heb ontmoet, tijdens de 100 km in Stabroek (B). In dat jaar zijn wij ook samen voor de eerste maal naar de Spartathlon gegaan en dus beiden gefinisht. Het jaar daarna was het heel wat minder, ik denk dat die editie van 1986 de warmste Spartathlon was die wij gelopen hebben.De temperatuur ging er tot boven de 40 graden. Wij zijn er beide moeten stoppen, van de uitdroging en van de krampen. Maar daar heb ik Leo van een andere kant leren kennen. Veertien dagen voor de start van de Spartathlon heeft er in het stadje Kalemata een aardbeving plaats gehad. Kalemata ligt ongeveer een 50km van Sparta. Wij zijn er met een huurauto naar daar gereden om er een kijkje te gaan nemen. Toen we er aankwamen konden wij onze ogen niet geloven. Er was geen enkel huis dat nog bewoonbaar was, alle mensen leefden daar in grote witte tenten. Leo stond daar met de tranen in zijn ogen naar al die ellende te kijken. Hij kon niet aanvaarden dat al die mensen nog een hele tijd zo verder moesten leven.
Een andere herinnering. Wij stonden beide op het parcours van de 24urenloop in Apeldoorn. De wedstrijd was gedaan maar wij moesten nog blijven staan voor de restmeters. Leo en ik stonden niet ver van elkaar, de opmeting was gedaan en ik ging naar Leo toe. Die zat op de grond met zijn loopschoenen uit en met de sokken in zijn handen. Ik kijk naar zijn voeten en zie een blaar, zo groot als een eendenei. Ik zeg niets en ga naast hem zitten, we kijken elkaar aan en schieten allebei in een lach ! Dat heeft wel enkele minuten geduurd en omstanders hebben ons moeten helpen om overeind te geraken. Op eigen kracht konden wij dat niet meer, van het lachen en de spierkrampen die kwamen opzetten ;-).
Nog een herinnering. Wij zouden beide deelnemen aan de 24 urenloop in Niort (Frankrijk). Maar enkele dagen voor de wedstrijd liep Leo een blessure op. Ik had mij er al bij neergelegd dat ik alleen naar Niort zou moeten gaan. Toen kreeg ik opeens een telefoontje van Leo, met de melding dat hij meegaat om mij te begeleiden. Ook dat was Leo, altijd bereid om iemand te helpen.
De laatste keer dat ik Leo gezien heb was aan het eind van ons verblijf in het London Hotel in Athene (2005). Toen vertelde hij mij dat hij nooit meer zou deelnemen aan de Spartathlon. Waar ik op antwoordde “Allé, Leo, nu zijt u ontgoocheld, tegen volgend jaar bent u dat al lang vergeten”. “Neen”, zei hij, “ze zullen mij hier NOOIT meer zien”. Spijtig genoeg heeft hij gelijk gekregen, enkele maanden later is hij overleden.
‘Mister Spartathlon’ Leo van Tichelen stierf na een bedrijfsongeluk op 24 november 2005. Leo was niet alleen een frequent deelnemer aan de Spartathlon maar startte ook vaak in de enigszins gelijkwaardige Sakura Michi ultrarun van 250 km in Japan. Hij liep die 4 keer tot een goed einde.
{b}William Verdonck{eb}, Beveren-Waas
(williamverdonck provider skynet.be)
{i}Noot van Martien Baars{ei}. Dit is een voorpublicatie van een bijdrage aan het boekje ‘Ultraloper 3’ dat begin november zal verschijnen. Daarin staan tal van recente columns door ultralopers gebundeld, plus een aantal door diverse auteurs geschreven artikelen speciaal gewijd aan overleden ultralopers. William Verdonck heeft hierboven zijn herinneringen aan een drietal Belgische ultralopers verwoord.
Graag zouden we iets meer over Karel Merckx willen opnemen. Vanavond 10/8 gaat de Dodentocht voor de 38e keer van start in Bornem. Misschien dat 1 van de deelnemers aan deze tocht van 100 km de komende weken genegen is om wat herinneringen te delen over Karel Merckx? Reacties kunnen naar het email-adres hierboven.
De Spartathlon speelt een belangrijke rol in de herinneringen hierboven, en daarom is Verdonck’s artikel hier vooreerst gekoppeld aan de Spartathlon van 2007. Datzelfde geldt voor het overzicht van de Belgische prestaties op de Spartathlon dat William Verdonck hier onlangs publiceerde: {b}{i}Spartathlon: alle Belgen die de finish haalden (1983 t/m 2006){ei}{eb}
https://www.ultraned.org/n_item/f3825_2007_06.php