AL VÓÓR DE FINISH OLYMPISCH GOUD
Sorry, rest van Nederland dat ik je in spannende verslagen stoor
Even heeft Texel een streepje voor
Deze keer niet rond Pasen met een interessante lezing
Nee, het betreft een waar wonder der genezing
De Zestig van Texel 31 maart ’97 spreekt tot verbeeldingskracht
Maar is dit wel voldoende voor het verwende nageslacht
Martien pakt namelijk de achterkaft van het programmablad
Een rood potlood en schreeuwt verheugt tegen zijn vrouw, schat
De toekomst van Texel wordt verrijkt
Het komt uit mijn brein dat verder de zee overkijkt
Gun in het begin het kleine wel zijn bloei
Want ik voorspel, er zitten grenzen aan de groei’
Oei oei, het lijkt wel een mooie droom
Want op het water ondervindt Martien weinig tegenstroom
Ultra’s, 50 km, 100 km, barrières slechten
Nederland is leeg, Martien koopt de rechten
Op de achterflap tekent hij de nationale grenzen
Verrukt vertellen ultraorganisaties hun bindingspersoon aan hun mensen
Samenwerking, communicatie, dit vakjargon sprak pas ferme taal
Nu wordt de ultra voor ons allemaal
Conflicthantering door een machtsingreep
Niet nodig, alles is onder controle, daar zit hem de kneep
Hij zet de scheefste zaken recht
Het zoet van de diplomatie. Vecht.
Een bredere visie op de ingewikkeldheid:
Wie heeft er op zolder nog dozen met oude verslagen, die hij in het dagelijks gewoel in goede banen leidt
Martien, we zijn je dankbaar voor je zelfgecreëerde taak
Wij hopen nog lang een haalbare zaak
Al dat navorsen, zwoegen, communiceren, is dat geen kunst?
Kunst is geen gunst of is kunst juist de gunst?
Jij past het op jouw manier toe, de finish is nog niet in zicht.
Petje