Via deze weg wil ik een lans breken voor het marathon- en ultralopen in Duitsland, ons grootste buurland. Het land heeft ca. 85 miljoen inwoners, is enorm groot, heeft vele afwisselende landschappen en kent veel ultralopers, waarvan wij er dan weer enkelen kennen omdat dat trouwe deelnemers zijn aan de in ons landje georganiseerde lopen. Iedereen kent Volker Berka (DJK Ochtendung) en Markus Theissen (LG Mutzenich) wel van gezicht. Ik had al vaker in Duitsland mooie nauurlopen meegedaan, zoals de Teutolauf en de Rennsteiglauf, en altijd weer een prachtig parcours en perfecte organisatie aangetroffen. Afgelopen drie weken bezocht ik de marathon van Monschau, met typische gezelligheid op het plein na afloop, met blaaskapel, patat met bratwurst voor € 1,50 en een biertje voor € 1,=. De week daarna de 100 km van Leipzig en die week daarna de Muritzlauf in Waren, over 77 km.
Monschau is velen bekend. Daar doen ook vele landgenoten mee. Leipzig is veel verder weg; in vorige jaren hebben enkele landgenoten mee gedaan, dit jaar was ik de enige. Er was nog een Tsjech, een Oostenrijker en een Deen; het parcours is 70% “waldwegen”, een term die je bij vele lopen in Duitsland tegenkomt: halfverharde paden met funderingsmateriaal, prima te lopen. Je kruist drie keer een snelstromend kanaaltje, waarbij de ene keer over een ca. 30 meter lange smalle brug gaat, die vervaarlijk, maar vooral precies contra je landing door zakt, wat een heel raar soort lopen is. Het totale hoogteverschil is 15 meter per ronde van 10 km, wat dus te verwaarlozen is (behalve na ca. 80 km). Er zit een begin- en eindlus aan het parcours, gedurende een groot deel kom je elkaar tegen. Chipmeting op de atletiekbaan van LV Auensee. Kamperen en parkeren naast de baan, spaghetti en nudels, freibier en ontbijt, alles perfect voor elkaar. De start is om 06.00 uur (dat is erg vroeg als je de avond er voor om 22.00 uur vertrokken bent) en je mag er maximaal 13 uur over doen. De winnaar liep 7.16 (ik 10.08).
In Waren (tussen Berlijn en Rostock) werd de 7de editie van de Muritzlauf georganiseerd: een natuurloop over bijna 77 km. Wederom een nachtelijke lange rit, met de laatste 25 km een maximale snelheid van 40 km per uur door overstekende reeën, wilde zwijnen, weer reeën en een bunzing (de laatste helaas geraakt, sorry). Waren blijkt bij het ochtendlicht een prachtig stadje aan de oevers van het grootste binnenmeer van Noord-Duitsland. Het parcours loopt hier om heen. Ca. 85 lopers, plus wat meer op de staffel en op de kortere afstanden. Overnachten in de sporthal. De eerste 10 km gaan wat glooiend over een bospad, dan een ouderwetse betonplatenweg, iets wat je het voormalige oostduitsland vaker tegen komt, net als kasseien. Dan een moerasgebied met een schelpenpad. Een rode wouw gezien en vogels horen schreeuwen die ik niet herkende (maar ze klonken wel heel groot). Een saaier stuk langs een autoweg, dan weer de bossen in: betonplaten, asfalt, waldwegen, wiesen, houten plankiers en zelfs grasbetonkeien. Veel afwisseling en regelmatig glooiingen van enkele tientallen meters, maar altijd het meer aan je rechterhand. Bij de verkeersoversteken een politieagent; die hoefde er alleen maar te staan, iedereen stopte beleefd; de discipline (of vrees?) is hier nog altijd groot. Onderweg veel (soms vergane) glorie uit het voormalige oosten: soms vervallen, maar statige villa’s, smeedijzeren spoorwegbruggen, kasseistroken, oude boerderijen en verboden kazernes. Soms wel jammer dat dit beeld steeds meer verdwijnt. Zelf was ik twee weken voor de val van de muur nog in West-Berlijn, en ben daar een week na de val weer heen geweest. Welk een verandering! Dat heeft ongelooflijke indruk gemaakt. Ik stop ook nog altijd even bij Helmstedt, vroeger de grensbewaking, nu een monument. Vroeger kon je daar gemakkelijk een uur worden stil gezet, en moest je vooral West-Duitse marken bij je hebben als je sneller weg wilde. Nu hebben we overal euro’s, maar is het niet meer nodig! Opvallend is ook dat vele lopen er sinds 1989 / 1990 bij gekomen zijn. Een quickscan met Nederland leert dat er ook na de WO II veel sportverenigingen zijn opgericht, dus leve de vrijheid. Maar terug naar het lopen….
Overal zeer enthousiaste verzorging, op onregelmatige afstanden in verband met het sterk wisselende parcours. De winnaar liep 6.11, ik zelf 7.48, maar met wederom geen nachtrust en 800 km in de auto voor de start was ik toch tevreden. Dit soort lopen moet je toch mee doen om te genieten, niet om te winnen. Men waardeert de internationale deelname enorm, in ieder geval die uit Holland (ik was echter de enige); ik heb er vele collega-lo(o)p(st)ers uit ons buurland gesproken en wat opvalt, is dat zij allen Apeldoorn kennen, met Winschoten op de tweede plaats. Op mijn vraag waarom Apeldoorn bekender is dan Rotterdam kreeg ik het antwoord dat er in Duitsland jaarlijks meer dan 150 marathons / ultra’s te lopen zijn, echter vrijwel niets is in de winter. Als je dan de hele winter hebt door getraind, zie je uit naar de eerste loop en wil je niet tot april wachten. Ik heb de midwintermarathon op de kalenders zien staan bij vereniging in Leipzig en in Berlijn!
Groetjes
Ton Aker