{i}Ik had ook kunnen starten voor 7h15′ en gaan voor die nationale titel, lekker plezant aangekomen dan en geen last hebben gehad.{ei}
Dat is het zinnetje dat ik haal uit een verslag dat ik schreef voor Ultraned naar aanleiding van mijn opgave in het EK 100km in Torhout 2006. Ik las een voorbeschouwing op het EK 2007 van Martien daarnet en surfte naar het bewuste verslag waar deze zin in stond. Het is ook de reden van dit artikel.
Tot dan vond ik dat dat niet mijn stijl van lopen was. Je gaat er voor, of je blijft thuis.
Nochtans hadden veel ervaren atleten en ex-atleten, coachen en ultrakenners me al een aantal keren in het oor gefluisterd dat het misschien eens de manier zou kunnen zijn om iets meer te genieten van het ultralopen, waardoor de prestaties dan wel vanzelf zouden volgen.
Na mijn heel goede 100km in Winschoten 2004 (6h53’ en 11e op het WK) heb ik voor de rest niet veel potten meer gebroken op de 100km. Japan (2005) was een tegenvaller van formaat. De warmte heeft me daar de das om gedaan en ik denk nog steeds dat ik daar nu de naweeën van draag. De laatste 20km ginder heb ik zwijmelend, half buiten bewustzijn afgelegd. Daarna is het nooit meer echt goed gekomen (Torhout 2006, Korea 2006). In Japan willen aankomen is nog altijd mijn grootste stommiteit aller tijden. Veel atleten die daar diep zijn gegaan hebben de laatste jaren geen serieuze poot meer uitgestoken. (Holovnosky, de Pool Tomaz Chawawko- of zoiets-, maar ook de Italianen ….)
Na Japan was er altijd wel een ditje en een datje. Lichamelijke ongemakken, maar ook de bloedwaarden die nooit meer op een normaal, aanvaardbaar niveau geraakten. Mijn lichaam was ontregeld en bleef ontregeld.
In Korea waren we daarop voorzien. De dokter had gezegd dat we met beperkte mogelijkheden naar ginder moesten en dat we de schade moesten zien te beperken. Dat hebben we ook gedaan. Aankomen als 21e in een schamele 7h16’. Weliswaar met de nodige tussenstops, de steun van de Belgische en Nederlandse coach. (Ed, ik hoop dat je er in Winschoten ook staat). Maar ik was tevreden, want we liepen daar op de waarde die we toen in de benen hadden.
Dit jaar 2007 moest het gaan worden. We zouden ons voorbereiden op een goede Nacht van Vlaanderen.
Ondanks de zware werkdruk en regelmatig aanpassen van het schema, was er een goed gevoel. Zeker na de vlotte marathon op 28 april in Antwerpen (2h28’)………de dag waarop Inez stierf. Weg was Torhout. Weg ambitie, weg goesting…..
{i}Ik had ook kunnen starten voor 7h15′ en gaan voor die nationale titel, lekker plezant aangekomen dan en geen last hebben gehad.{ei}
Dit heb ik in Torhout toegepast. Eindelijk. En toch hoorde ik hier en daar weer gemor.
Hoe zit het nu voor Winschoten?
Na Torhout heb ik even gerust, een aantal zaken op een rij gezet. Op werkgebied heb ik cruciale beslissingen genomen waardoor de werkdruk, vooral de mentale, grotendeels wegvalt.
Buiten een klein probleempje begin juli is de voorbereiding quasi perfect verlopen (dit kan je volgen op http://www.marc-papanikitas.be ). Lichamelijk en mentaal zijn er geen problemen en ik denk dat dit lang geleden is. Ik ga niet prognostikeren, dat laat ik aan anderen over. Ik kan alleen maar verklaren dat ik in betere doen ben dan voor Torhout en dat ik een betere voorbereiding heb gehad.
Nu hopen op de “form” van de dag!
We zien elkaar zaterdag!
Marc
(marc.papanikitas provider telenet.be)