{b}Afzien in Den Haag{eb}
07.00 in de ochtend op zaterdag 18 juni, als ik arriveer op het sportpark van Haag Atletiek. Er heerst grote bedrijvigheid, maar ondanks de drukte krijg ik van de medewerkers een bakje koffie. Na een uurtje stromen de lopers langzaam binnen. De grootste vraag die op dat moment heerst is of de zon zich wel laat zien op deze dag. het belooft een warme dag te worden, maar de laatste berichten waren, dat hij in het westen lang weg zou blijven.
Om 9 uur het startschot en in een rustig tempo, dat niet geldt voor de lopers van de 12 uur estafette, gaan we, de mannen en vrouwen voor de 6 en 12 uur, op weg voor de eerste ronde. Aan kop nestelen zich gelijk de favorieten Wim Bart Knol en Jan Nabuurs. Voor mij de eerste keer hier en eerst maar eens kijken hoe sterk het klimmetje is op het duinpad. Maar dat valt mee, want ik had het erger verwacht dan het bruggetje van Wijdewormer, maar dat is dus niet zo. Wat niet meevalt is de zon. Na twee uur is de bewolking weg en begint de koperen ploert te schijnen. Er is wel een “koel briesje”vanuit zee, maar die houdt de warmte niet tegen.
Om 11 uur start er nog een groep 6 uurslopers en wordt het gezellig op het parcours. De verzorging en rondetelling is goed geregeld en zeker het tropisch fruit vindt veel aftrek. Mijn rondejes gaan lekker, iets sneller, dan mijn geplande 5.33/km, hetgeen een tijd van 10 min/ronde moet opleveren. Na twee en een half uur begin ik last van mijn benen te krijgen. Wat is er aan de hand??? Zou ik nu al last van de warmte krijgen. Dat zou geen goed voorteken zijn met het oog op de Spartathlon, waar het nog veel warmer moet zijn. Ik hobbel wat door en na wat energiegel gaat na zo’n vier uur het tempo weer omhoog. Ik loop nog steeds in derde positie achter Wim Bart en Jan.
De hitte slaat niet alleen bij mij toe en meerdere lopers hebben er last van. Het eerste “slachtoffer”is Wim Bart die ermee stopt, na 6 uur gevolgd door Jan, maar die is op de weg terug na een lange blessure. Op dat moment ligt Jan van der Erve op kop en die blijkt een superdag te hebben en staat zijn koppositie niet meer af. Voor mijzelf is het vechten tegen opgeven of doorlopen, maar de gedachte dat dit een goede training is voor de Spartathlon houdt mij op de been. Het is frappant, dat er voor de rest weinig uitvallers zijn. Maar de sfeer wordt erin gehouden door een vrolijk uitgedost gezelschap, dat onder de klanken van Hazes en Froger, iedereen opzweept om door te gaan.
Jan consolideert zijn voorsprong en ik lig nog steeds tweede, maar voel de hete adem in mijn nek van Peter Zuidema, die de laatste twee uur een constant tempo loopt, waar ik niet aan kan tippen. In de laatste ronde komt hij mij voorbij en dat is dik verdiend.
Ik ben tevreden met mijn derde plaats met toch nog 113 kilometer afgelegd en moet even niet aan de Spartathlon denken, maar daar denk ik nu ik dit schrijf alweer anders over.
Na het laatste eindschot wordt er opgeruimd en na een heerlijke douche een verdiend biertje. De prijsuitreiking laat wat op zich wachten, maar dat is gelegen in het feit, dat ze alle deelnemers hun certificaat met foto willen meegeven. De bekers worden uitgereikt en zelfs voor de coach is er een exemplaar. Het blijkt, dat mijn restmeters niet zijn meegeteld, maar dat zal ongetwijfeld door de geoliede organisatie worden rechtgetrokken.
Om 23.00 uur op weg naar huis. Moe maar voldaan. Een prachtige dag, een perfecte organisatie, wat kan een loper zich nog meer wensen.
Met sportieve groeten,
{i}Hermy Heymann{ei}