Van 8 tot en met 14 juli 2007 vond tussen Genève en Basel de 11e Swiss Jura Marathon plaats. De loop werd ook zes keer als ’trainingsloop’ (trail) georganiseerd. Sinds de 1e editie in 1990 – toen nog onder de naam Trans Swiss Marathon – zijn er diverse wijzigingen doorgevoerd. Zelf stond ik voor de 8e keer aan de start (1990 (uitgevallen); 1991; 1994; 1998; 2000; 2002 (https://www.ultraned.org/n_item/f1050.php); 2006 (https://www.ultraned.org/n_item/f3425.php) van deze loop.
De Swiss Jura Marathon heeft met ingang van 2006 een behoorlijke face-lift ondergaan: (nog) minder asfalt, meer kilometers (27), meer stijging en daling (+2748 m/-2733 m), vroeger starten (7.00; was 9.00), minder verzorging (3 verzorgingsposten; was 6-8 verzorgingsposten), opheffing van de categorie ‘finishers’ (daarvoor in de plaats de categorie ‘k175’). Op het gebied van landschappelijke schoonheid heeft de loop zeker weer aan kwaliteit gewonnen, maar de ‘prijs’ voor de diverse wijzigingen is, afhankelijk van de kwaliteit van de loper (v/m), zo’n 6-7 uur extra looptijd. Ondanks (of juist dankzij?) mijn opmerking aan het eind van mijn verslag over de editie van 2006, dat het er tussen Genève en Basel allemaal niet eenvoudiger op was geworden, stond er een record aantal Nederlandse deelnemers aan de start. Alle trails in de Ardennen ten spijt wist ook dit jaar weer geen enkele Belg de weg naar Genève te vinden. Schande! :-))))
In de categorie ‘k350’ startten naast ondergetekende Jan Nabuurs (3e start), Theo Kuijpers (3e start), Jos Broersen (3e start), Kees Meeuwsen (2e start), Gerard van Es (debuut) en Carla Rooijers (debuut). In de categorie ‘k175’ startte naast de in Duitsland woonachtige Paul Hoyer (debuut) ook het Franse stel Cécile Vanier (debuut) en Christophe Berg (debuut), dat in Den Haag woonde. Over de Swiss Jura Marathon heb ik altijd beweerd, dat deze door een goed voorbereide en ervaren marathonloper tot een fatsoenlijk eind te brengen zou moeten zijn. Dit jaar waren Carla Rooijers en Gerard van Es de proefkonijnen.
Een etappe-overzicht (met afstanden, hoogteverschillen, klasseringen, tijden in 2007 en 2006 en limiettijden):
08-07-07; Genève – St. Cergue, 47 km (+1410 m/-750 m), tijd: 5.48.47 (28e/50; 2006: 5.28.19; limiettijd: 7.00.00).
09-07-07; St. Cergue – Le Sentier, 45 km (+1290 m/-1320 m), tijd: 5.43.25 (23e/50; 2006: 5.10.10; limiettijd: 7.00.00).
10-07-07; Le Sentier – Fleurier, 56 km (+1650 m/-1920 m), tijd: 7.38.58 (26e/45; 2006: 7.01.31; limiettijd: 8.30.00, aangepast tot 9.00.00).
11-07-07; Fleurier – La Chaux-de-Fonds, 47 km (+2020 m/-1760 m), tijd: 6.51.08 (14e/34; 2006: 6.20.45; limiettijd: 8.00.00, aangepast tot 8.30.00).
12-07-07; La Chaux-de-Fonds – Biel, 53 km (+1520 m/-2090 m), tijd: 6.39.41 (18e/31; 2006: 6.15.29; limiettijd: 8.00.00).
13-07-07; Biel – Balsthal, 50 km (+1780 m/-1720 m), tijd: 6.30.40 (12e/30; 2006: 6.37.11; limiettijd: 8.00.00).
14-07-07; Balsthal – Basel, 52 km (+1490 m/-1700 m), tijd: 6.13.42 (17-18e/30; 2006: 6.01.53; limiettijd: 8.00.00).
Een overzicht van het aantal deelnemers per etappe plus het eindklassement:{fixed}
Dames ‘k350’: 4 3 3 3 3 1 1 1
Heren ‘k350’: 50 50 50 45 34 31 30 30
Dames ‘k175’: 3 4 3 3 3 4 4 4
Heren ‘k175’: 8 8 8 10 13 12 12 12
Totaal: 65 65 64 61 53 48 47 47{efixed}
Mijn aanpak van vorig jaar was mij goed bevallen en ik besloot het daarom dit jaar op dezelfde manier aan te pakken, natuurlijk in de hoop op eenzelfde verloop als vorig jaar. In de praktijk ging ik daarin zelfs zover, dat ik tijdens de 1e en de 3e etappe een grote boodschap heb gedaan op respectievelijk dezelfde en bijna dezelfde plek als vorig jaar.
Eerste dag
Na een periode van matig, regenachtig weer was er voor zondag een warme dag voorspeld. Nog vóór de 1e verzorgingspost (11 km) brak er echter al een groots onweer los. Een bushokje zorgde voor beschutting. Het was te vroeg om me nu al volledig nat te laten regenen. Kort na de 1e verzorgingspost kwamen we in het ‘beverdal’. Jos kreeg een tak in zijn gezicht en verloor een lens, Kees brak bijna zijn nek over een boomwortel, Theo liep te orakelen over de zegeningen van regen (‘veel zuurstof in de lucht’) en de bevers waren in geen velden of wegen te bekennen. Kortom, de toon was weer gezet. Het parcours bleek aanmerkelijk slechter begaanbaar dan vorig jaar. Meer glibberen en glijden, oppassen dus! Vorig jaar was Thomas Miksch uit Kempten, de uiteindelijke winnaar, onze ronde-arts. Dit jaar was de eveneens uit Kempten afkomstige Johann Batea (1960) onze ronde-arts. In een zedenpreek had hij zaterdagavond gesproken over 40-ers, grote inspanningen en hartkwalen. Op zondag had hij echter z’n eigen woorden alweer vergeten. In een zinloze eindsprint vloog hij mij vlak vóór de finish voorbij. Voor straf werd hij echter voor de rest van de loop verbannen naar de achterhoede. Hij zou uiteindelijk slechts ternauwernood Basel halen. Alle Nederlanders bereikten de finish binnen de limiettijd. Carla voltooide en passant haar 1e ultraloop.
Tweede dag
Onder droefgeestige weersomstandigheden vertrokken we op maandag richting Le Sentier. Om te lopen vond ik het echter best wel prettig weer: overwegend droog, zo nu en dan regen, niet te warm, niet te koud. Het parcours was slecht begaanbaar en vereiste constante oplettendheid. Op het hoogste punt van de route (Mont Tendre, 1679 m) was evenals op het hoogste punt van de voorgaande dag (Mont Dôle, 1677 m) geen hand voor ogen te zien vanwege de mist. Bij het betreden van de sporthal zag ik Jan hinkend rondlopen. Hij bleek in een weiland zijn enkel te hebben verzwikt. Werk aan de winkel voor heiltherapeute Ramona! Race-directeur Urs Schüpbach was ’s avonds vol lof over de kwaliteit van het deelnemersveld. Iedereen liep er nog fris en fruitig bij en van uitval was nog nauwelijks sprake. Dat zou echter niet lang zo blijven.
Kees had in 1992 tijdens zijn 1e Swiss Jura Marathon vanwege problemen met zijn teennagels na 5 etappes opgegeven. 15 jaar later strandde zijn 2e poging helaas reeds na 2 etappes. Scheenbeenproblemen. Dik. Rood. Niet echt een optie om daar nog 5 dagen mee door te blijven lopen. Naar huis. Jammer.
Derde dag
De overige Nederlanders vertrokken voor hun langste etappe van de week. Het weer was min of meer gelijk als tijdens de voorgaande dag. Met meer aandacht voor de modderpoel, waar we doorheen moesten, dan voor de markering raakte ik in de mist op Le Suchet (1535 m) samen met Christophe Le Roux even het spoor bijster. Al snel konden we echter weer aansluiten bij de rest om vervolgens aan de onder alle omstandigheden tamelijk onzalige afdaling van Le Suchet te beginnen. Na de 3e verzorgingspost (42 km) volgde het meest hopeloze modderpad van de gehele week. Daar was zelfs wandelend nog nauwelijks enige eer aan te behalen. Ook op Le Chasseron (1607 m) was er sprake van mist. Om de deelnemers een beetje tegemoet te komen werd de limiettijd met een half uur tot 9 uur verlengd. Voor Theo mocht dit niet baten. Waar hij in het verleden over moest stappen van ‘runners’ naar ‘finishers’, moest hij nu overstappen van ‘k350’ naar ‘k175′. ’s Avonds bleek Jean-Pierre Stephan precies 7.07.07 te hebben gedaan over deze etappe. De tombola, waarbij gedurende 6 avonden 5 keer 100 Zwitserse Frank wordt verloot, is een oude traditie tijdens de Swiss Jura Marathon. Alle kansberekening en logica ten spijt had ik echter nog nooit ook maar iets gewonnen. De aanhouder wint, zegt echter een oud Chinees spreekwoord, en jawel hoor, eindelijk wist geluksfee Thea het juiste nummer (76) uit de pet te vissen. Ik hoef volgend jaar niet meer mee te doen! Zucht!
Vierde dag
De hoogste punten van de 4e etappe (Creux du Van, 1382 m; Mont Racine, 1415 m) werden beiden in mistige toestand aangetroffen. In Noiraigue (18 km) stond nog steeds de naam van de lokale loopheld Christian Fatton op het wegdek. Hij was er niet bij dit jaar. Eerder dit jaar zette hij goede resultaten neer op de 24 uur, het onderdeel waarop hij doorgaans Zwitserland vertegenwoordigd tijdens internationale kampioenschappen. De beklimming na Noiraigue is waarschijnlijk de meest notoire van de gehele Swiss Jura Marathon. Kort na de 2e verzorgingspost (27 km) kregen we een Basler Leckerli (koekje) overhandigd om te vieren, dat we halverwege waren. In de afdaling na Vue des Alpes (40.5 km) kwam ik Jan tegen. Last van z’n bovenbeen, veroorzaakt door een veranderde loopstijl, die hij er na zijn verzwikte enkel op na was gaan houden. Van het één komt inderdaad vaak het ander. Ook vandaag kregen de deelnemers een half uur extra. Jos, Gerard en Carla bleven hierdoor in de race. Vermoeidheid en opkomende pijntjes deden Carla echter besluiten om de volgende dag bij de ‘k175′ te starten. Loopvriend Gerard moest zich de komende dagen maar in z’n eentje zien te vermaken, :-)))) ’s Avonds hield Urs Schüpbach een lange preek over hoe moeilijk en zwaar het allemaal wel niet was. Gezien het aantal uitvallers die dag zat er waarschijnlijk wel een kern van waarheid in. Bij de heren ‘k350’ werd het deelnemersveld in omvang teruggebracht van 45 naar 34 en bij de dames ‘k350’ was na afloop van de 5e etappe alleen Carmen Hildebrand nog over. Tijdens de preek kwam bovendien Jose Berrio Carrasco, 1 van de 2 deelnemende Spanjaarden, terug van een bezoek aan het ziekenhuis. Gevallen. Zijn onderarm ingezwachteld.
Vijfde dag
Jan besloot niet bij de ‘k175’ te starten, maar dagelijks mee te lopen tot de 2e verzorgingspost. Bergop ging hem onder de gegeven omstandigheden beter af dan bergaf. Zijn keuze voor de 1e helft was in dat verband vrij logisch. Gerard, een marathonloper met een pr van 2.56 op de marathon, had zich de 1e 4 etappes aangepast aan het tempo van loopvriendin Carla. Nu hij van deze ‘last’ was ontdaan zette hij het pas echt op een lopen. De weersomstandigheden waren verbeterd en op Le Chasseral (1607 m) had men nu een alleraardigst uitzicht. Tijdens de 13 km-lange afdaling begon ik ook allerlei pezen, spieren en gewrichten in mijn benen te voelen. Gelukkig volgde er een beklimming, waarbij alles weer een heel klein beetje tot rust kon komen.
Zesde dag
Tijdens de 6e etappe liep ik qua tijd en klassering het beste. Ik finishte als 12e in een tijd, die ietsje sneller was dan vorig jaar. Alle overige etappes was ik langzamer dan vorig jaar, hetgeen vooral veroorzaakt zal zijn door de conditie van het parcours. Ook andere deelnemers (Frank Stephan, Carmen Hildebrand), die vorig jaar deelnamen, waren langzamer. Van regen en bewolking was inmiddels geen sprake meer. De deelnemers hadden tijdens deze etappe een schitterend uitzicht op de Alpen. Ik liep een stukje op met Luciano Bolis en op een gegeven moment bleef één van zijn schoenen in de modder achter. Lacheeeuuu!!!
Slotdag
De laatste dag beloofde een warme te worden. Bijna de gehele etappe liep ik op met Oliver Ritschard. Eerder deze week had ik al samen met hem gelopen tijdens de beklimming vanuit Noiraigue. Tijdens deze beklimming kon ik hem makkelijk bijbenen, maar in de afdaling was ik hem in no time uit het oog verloren. Het lot van iemand, die beter klimt dan daalt! Inmiddels waren we 3 dagen verder en Oliver moest nu het hoofd bieden aan knieproblemen. Onder deze omstandigheden bleken we beter aan elkaar gewaagd. Gezellig keuvelend liepen we richting Basel en gezamenlijk liepen we over de finishlijn.
Wat wedstrijd betreft was deze Swiss Jura Marathon een uiterst saaie onderneming. Op alle onderdelen werd er dagelijks door dezelfde personen gewonnen en doorgaans met een straatlengte voorsprong. Bij de heren ‘k350’ domineerde de Hongaar Nemeth Csaba, de nummer 2 van de UTMB van 2006, en bij de dames ‘k350’ was deze rol weggelegd voor Carmen Hildebrand, de enige overgebleven dame. In de categorie ‘k175′ domineerden de Haagse Fransen Cécile Vanier en Christophe Berg. Voor mij was een plaats weggelegd in de middenhoede. Soms finishte ik iets voor de helft (2e, 4e en 6e etappe), soms iets erna (1e, 3e, 5e en 7e etappe). Uiteraard was ik evenals vorig jaar bijzonder ingenomen met de wijze waarop ik de gehele onderneming ook dit jaar weer tot een goed einde had weten te brengen. Van problemen geen sprake. Zelfs Armin en Gerda van de catering hadden ’s avonds genoeg eten klaargemaakt! Wat kan een mens nog meer wensen?
Binnen het Nederlandse kamp hadden alleen Kees en Jan reden om teleurgesteld te zijn. Vooral voor Kees was het zuur om al na 2 dagen op te moeten geven. Theo presteerde naar verwachting. Jos boven zijn eigen verwachting. En ook Carla en Gerard deden het goed. Voor hen als debutanten was het met recht een ontdekkingstocht, waarbij ze dagelijks ondervonden, waartoe ze in staat waren. Bovendien was het hun eerste confrontatie met ‘ultra-volk’. Ik hoop, dat ‘wij’ ondanks alles toch nog een beetje een normale indruk op hen hebben gemaakt! :-)))) Voordat ik het vergeet: ook Paul bracht zijn missie tot een goed einde. Hij was de enige Nederlander, die ik dagelijks tijdens het lopen tegenkwam.
In 2008 (6-12 juli) wordt de Swiss Jura Marathon voor het laatst in de huidige vorm georganiseerd. Het ligt in de bedoeling om met ingang van 2009 de opzet te gaan veranderen. Liefhebbers dienen dus volgend jaar toe te slaan. Wie meer op heeft met hoogtemeters dan met kilometers kan haar/zijn hart ophalen tijdens de Maraton Alp in de Italiaanse Alpen. De editie van 2007 is inmiddels achter de rug. Voor de editie van 2008 dient men de website http://www.maratonalp.it in de gaten te houden.
Foto’s en verslagen van andere deelnemers aan de Swiss Jura Marathon kan men t.z.t. aantreffen op http://www.swissjuramarathon.com
Bram van der Bijl
anvdbijl provider xs4all.nl