{b}Column Prisca Vis: Verdomd je hebt gelijk, de berg beweegt!”.. ..( 1){eb}
{b}deel 1: Herkenning is wat anders dan tolerantie. {eb}
{i}Een zwerver zat op een bankje in de zon.
Vlak voor het treinstation.
Mensen keken afkeurend dan wel nieuwsgierig naar hem.
Of ze keken snel een andere kant op.
Als je te dicht langs de zwerver langs liep,
rook je duidelijk een doordringende zweetlucht .
Zijn haren zaten in vette slierten om zijn gezicht. Diepe groeven zaten in zijn zonverbrande afgeleefde gelaat.
Zijn T-shirt was smoezelig en zijn schoenen waren bedekt met een laag opgedroogde modder.
Maar het leek hem zelf niets uit te maken hoe hij eruit zag.
Hij zat intens tevreden onderuit gezakt op een bankje in de zon
en ging volledig op in zijn biertje.
Maar op het moment dat hij de laatste slok genomen had en zijn blikje leeg was,
was het verstilde moment voorbij.
Moeizaam stond hij op en schuifelde naar de prullenbak om zijn blikje weg te gooien.
Daarna strompelde hij naar het treinstation.
En daar pakte hij de eerste trein naar huis.
Thuisgekomen deed hij zijn kleding in de was, nam een douche
en schreef een verslag over het ultralopen. (2) {ei}
Heeft U als ultraloper wel eens een reactie gehad waaruit bleek dat mensen U hartstikke gek vinden?
Bijvoorbeeld omdat u ultra-afstanden loopt. Of omdat u vele wedstrijden in één jaar loopt, terwijl een normaal mens hooguit één marathon per jaar loopt ?
En werd U wel eens voor gek verklaard als u in de regen en hagel ging trainen ?
Hebben mensen wel eens afkeurend naar U (of naar uw collega hardlopers) gekeken ?
Bijvoorbeeld terwijl u lurkte aan een fles of braakte op straat ?
Of omdat u uw blaas ledigde tegen een boom of woonhuis ?
Of misschien toen er lucht uit allerlei lichaamsopeningen de vrijheid opzocht, om de ander in onwelriekende dampen achter te laten ?
Want hardlopers zie je regelmatig allerlei dingen doen die niet zo hoog scoren op het ABG (algemeen beschaafd gedrag)
Zo heeft vermoeidheid, kou en hitte wel eens veroorzaakt dat ultralopers over de weg “zwabberden” alsof ze stomdronken waren. En soms is het tempo zo langzaam, dat het geen rennen meer te noemen is.
Sommigen zoals Gijs Honing op het Pieterpad, worden zelfs door een oud dametje in een elektrische stoel ingehaald die olijk riep:” Ik ga lekker harder!” (3).
Toch wordt het in de ultraloop wereld, onderling vaak wel begrepen.
Maar wanneer gaat het te ver ?
Waar trekt u de grens tussen een normale loper zijn óf afwijkend en gek zijn ?
Mogen andere mensen net zo gek op straat doen, als ultralopers ? Of is hetzelfde gedrag raar, als die persoon geen sportkleding aanheeft ?
Volgens psychiater Maas worden mensen met psychische klachten soms gezien als “gestoord” en “onbehandelbaar”, die beter maar opgenomen kunnen worden.
Mensen die wat anders willen, worden abnormaal gevonden en uitgestoten.
Zij doen “slechte dingen” en wij niet. Zij zijn gek; en wij dus niet.
En deze polen kunnen veel houvast geven.
Maas vind dat patiënten en anderen elkaar kunnen herkennen in het feit dat beiden met lege handen staan.
En die herkenning is heel iets anders dan tolerantie. Het is makkelijk om tolerant te zijn tegen een ‘gek’, terwijl je zelf ‘sterk en goed’ bent.
Iets anders is het herkennen van afwijkend gedrag in jezelf.
Maar juist herkenning een brug kan slaan. (4)
Denkt U dat ultralopers een voorsprong hebben in het begrijpen van mensen die abnormaal en afwijkend gevonden worden ?
Dit is deel 1 van de 6?
I.v.m. beroepsgeheim zijn de voorbeelden uit de literatuur genomen.
Bron:
1)Ver-dwalen is menselijk.(1983).door K.Doennert en U. Plug. Stafleu, Alphen aan de Rijn.
2) verzonnen voorbeeld
3)Pasta en patat op het Pieterpad, een verslag van Henri Thunissen, ultraned 21 juni 2004
4)Bomen spreken. J.R.M. Maas, psychiater (1974).Contact, Amsterdam