Twee weken na Stein staat al de vierde wedstrijd voor de Ultracup op het programma. Verdorie, wat gaat de tijd weer snel voorbij. Goed gerecupereerd na de 6 uurs race en ik word weer opgehaald met de auto. Ditmaal gaat de reis naar het Noord Hollandse Maasdam, een klein gat ter hoogte van Dordrecht net over de Moerdijk, amper een uurtje rijden van de Belgische grens. Het is voor mij de eerste keer dat ik hier van start ga en dat komt natuurlijk door die Ultracup, waarvan we zo weinig mogelijk wedstrijden van willen missen.
Een vlotte rit brengt ons twee uur voor de start ter plaatse en vinden er nauwelijks bekend volk. Wel veel estafettelopers, vooral deelnemers die hier komen oefenen voor de Roparun, een 520 km lange loop van Parijs naar Rotterdam. Toch zijn er twaalf voorinschrijvingen voor de marathon waaronder 10 Belgen. We mogen niet verder lopen want de 63 km-afstand is weggelegd voor de Estafetteploegen. Geen nood, een marathon is ook ver genoeg. Druppelsgewijs komen de deelnemers de autogarage binnen die vandaag dienst zou doen als kleedruimte en inschrijfplaats. Met nog een half uurtje te gaan vind ik eindelijk de bekendere Belgen. We maken ons klaar voor de start en mogen twee rondjes van 21 km afleggen. Het eerste deel gaat naast de ingedijkte maas tot een lusje ons verder langs een eentonige lange baan brengt welke ons weer terug in het dorp moet brengen voor we aan de tweede halve marathon kunnen beginnen.
Om Half elf wordt het sein gegeven en voor de volle twee seconden loopt Paul Beckers aan de leiding.Zelf lopen we vrij spoedig in de kop van de wedstrijd mee. Dan nemen de estafetteploegen het over. Paul Beckers, Geert Mertens, Rudi van Daele en mezelf vormen een viertal en blijven het eerste gedeelte bij elkaar lopen. Paul is net ziek geweest en hoopt een halve marathon in ons spoor te blijven terwijl Geert en Rudi het rustiger aan pogen te doen. Zij zijn tevreden met een tijd van net boven de drie uur. Alleen ik reken op een tijd onder de magische drie uur. Amper twee kilometer verder hoest Paul de longen uit zijn lichaam, dat gaat niet goed. We wachten wel op hem, zover achterstand heeft hij niet opgelopen. De volgwagens van de estafette razen ons voorbij en soms scheelt het maar een tiental centimeter en er volgen wat verwensingen over en weer. We laten het niet aan ons hart komen en blijven gedisciplineerd de kilometers onder onze schoenen schuiven. Bij de vermelding van de 5 kilometer wijst de klok op 21 minuten, mooi schema dus.
De eerste drankpost staat op zeven kilometer en we krijgen te horen dat die telkens om de zeven kilometer staan opgesteld. Veel te weinig natuurlijk. En de eerste ronde gaat het nog wel, voldoende op voorhand gedronken en de tank is nog goed vol. We draaien nu de grote weg op, niet echt de baan wel het fietspad dat er naast ligt. Hier hebben we minder last van de volgwagens. De eerste vijftien kilometer blijven we bij elkaar maar op het punt dat Paul even de rol moet lossen versnel ik en loop zo weg van het groepje.
Ieder is nu op zichzelf aangewezen. Waar je voorstander of achterligger is hebben we geen weet. Wel hebben we het geluk dat er telkens ergens een estafetteloper in je buurt loopt zodat de eenzaamheid wat gedrukt wordt.We lopen het dorp weer in om rond de finish klok te draaien en dan datzelfde stukje over tweehonderd meter opnieuw af te leggen voor we aan de volgende ronde beginnen. Mooi, dan kan je wat zien waar je tegenstanders lopen. De eerste die ik passeer is Geert die Rudi losgegooid heeft. Hij volgt hier op 50 meter. Dan draai ik de andere kant op en begin weer aan het stukje naast de Maas. De eerste ronde leg ik af in 1.30 uur precies. Mooi op schema voor een tijd onder de drie uur. Maar ook Geert zit nog op datzelfde schema. Het tellen van de kilometers gaat nu wat moeilijker want het bordje van de 5 km staat natuurlijk op de 26,2 km en het bordje 10 op de 31,2 km. Ach, dan gaat het wat sneller vooruit zeker? Ik heb last van een droge mond maar de drankbevoorrading staat nog te ver weg. Een auto van de Roparunners van Hamme komt soelaas bieden en geven me een flesje water. Dat zullen ze nog geregeld doen in deze laatste ronde. Waarvoor natuurlijk mijn hartelijke dank. Ik krijg het de laatste zeven kilometer erg zwaar. Wat wind tegen. De estafettelopers die voor me uit lopen vormen een mikpunt. Maar telkens je ze nadert wisselen ze van deelnemer zodat ze weer even van je wegspurtten. En kan je de achtervolging weer gaan inzetten. Ik heb deze laatste zeven kilometer een verval van amper een minuut maar het lijkt een eeuwigheid.
Stroef loop ik de laatste kilometer en mag eindelijk afklokken na 2.55.15 uur. Mooie tijd en een toeschouwer verteld me dat ik vierde geworden ben. Natuurlijk weer naast het podium maar we weten nu dat we weer op dreef gekomen zijn. Twee marathons dit jaar gelopen en telkens onder de drie uur. Dat smaakt naar meer. De volgende die binnenkomt is Dominiek Schrauwen . Ook hij eindigt net onder de drie uurgrens.Geert Mertens zit er net boven in een tijd van 3,01 uur en. Dan komt Rudi Van Daele net boven de 3 uur07 min. en de volgende is Paul Beckers in 3,10 uur. Allemaal Belgen dus. Winnaar was ook al een Belg, Bart de Grove in een tijd van 2,44 uur. Dus je kan zeggen dan we ons weer hebben laten zien als Marathonnatie. Niet veel later zitten we weer in de auto om via een omweggetje langs de Basiliek van Oudenbosch (een exacte replica van zijn grote broer in Rome) huiswaarts te keren.
Als ik maandag de uitslag in handen krijg blijkt echter dat ik tweede geworden ben en nu is te zien dat de eerste acht atleten allen van Belgische makelij waren. Opvallender wordt het wanneer je de volledige uitslag bekijkt. 30 deelnemers waaronder 19 Belgen en amper 11 Nederlanders. De eer om eerste Nederlander te worden werd gelukkig hooggehouden door Henk-Jan Oldewarris die op de negende plaats wist te eindigen. Mooie top tien plaats voor hem dus.
Nu hebben we twee weken om rust te vinden en kunnen we weer van start gaan in Amsterdam. Waarvan verslag zal volgen uiteraard. Kloek Patrick