De laatste dag van Martine Hofstede en Ingrid Peperkamp als Team Herbalife The Netherlands in de Gore-Tex Transrockies Run. Bron: http://www.runtodream.nl
{b}Dag 6 TRR, We did it, we crossed the Rocky Mountains!{eb}
Vanochtend was iedereen opgewonden en klaar om aan de race te beginnen. Behalve dan die hardlopers die al ergens uitgestapt zijn, voor hun is het al voorbij. Maar iedereen die deze dagen overleeft heeft weet dat deze dag er ook nog bij kan. Een hele zware dag met 34 km`s en bijna 1500 hoogtemeters. Maar vol optimisme begonnen we ook vandaag weer aan de dag.
Vail sliep nog toen wij weg werden geschoten. De eerste km`s was over het asfalt om Vail uit te komen. Dat duurde niet lang en al snel kwamen we uit op een lange single track die naar de top van de berg ging. Het gaf een prachtig uitzicht op Vail en de skipistes. Na een half uurtje ben ik mijn eigen tempo naar boven gaan lopen en toen ik een heel eind was ben ik op een mooi plekje gaan zitten. Maar na al 4 minuten stond Ingrid er al, die liep als een trein en was niet te houden. De knie voelde goed en zo liepen we lekker door.
Boven zigzagde het wat door het bos. Wat mooie tracks naar beneden om vervolgens weer te klimmen. Na de eerste drinkpost volgde er een lange zware maar prachtige afdaling. Erg steil en op een smalle single track. De vegetatie was volledig veranderd. Andere bomen en hoog struikgewas met veel bloemen. Prachtig. Hierna kwamen we aan in Avon, een plaatsje wat maar 3 km van Beaver Creek ligt, onze eindbestemming. We werden netjes door het plaatsje geleid en uiteraard niet via de weg richting Beaver Creek gestuurd.
Er volgde weer een klim. De benen voelde zwaar en stijf maar met het eind in zicht kun je alles. Tot we de bocht om kwamen en er een hele steile piste voor ons lag. En ja, de route liep daarheen. We klauterde omhoog. Tsjonge wat een killer was dat zeg. Ik zag gewoon zwart voor mijn ogen. Toen we hijgend en puffend boven waren liep het nog iets omhoog. Ik wachtte even op Ingrid en was klaar voor de afdaling, helaas. De weg bleef omhoog gaan. Maar daar was dan eindelijk de afdaling, we zaten op 31 km.
Volledig in mijn eigen wereld daalde ik af. Het was een piste die zigzaggend naar beneden ging. Tot ik ineens mijn naam hoorde in de verte. Ik had de verkeerde afslag genomen en liep de verkeerde kant op. Het was goed gemarkeerd maar ik heb het gewoon niet gezien. In de verte hoorde we beneden de speakers al. Ingrid liep heel de dag als een speer. En zo daalde we verder af, op weg naar de finish. Op weg naar onze overwinning. Het 5de team van de dag ervoor hadden we al lang achter ons gelaten en wij liepen keurig op de 5de plaats. Voor het klassement stonden we een uur achter hun en dat gingen we niet meer redden. Uiteindelijk wel 15 minuten.
Met veel geschreeuw van andere teams werden we binnen gehaald en finishten we in 5 uur en 38 minuten over 34.6 km. Een emotioneel moment. We hebben het toch maar gedaan met z`n tweeën. 170 km in 6 dagen dwars door de prachtige Rocky Mountains van Colorado. Met ongeveer 7000 hoogtemeters en lopen op gemiddeld 2800/3000 meter hoogte. Het geeft je het gevoel dat je alles aan kunt.
Veel omhelzingen van alle andere lopers die bleven wachten, bier en uiteindelijk een trouwerij toen een team na 6.30 aankwam. Zij hadden hun bruiloft zo gepland. Familie en medelopers hielden het niet droog. Als je samen de Gore-Tex Transrockies Run overleeft overleef je een huwelijk ook wel.
Nu is het party time, met vele nieuwe vrienden gaan we een wilde avond tegemoet. Vannacht slapen we in een echt bed, wel met 3 anderen op een kamer maar beter dan in een tent. PS Ingrid bedankt iedereen voor de support!
Zie voor alle andere dagverslagen (met de foto’s) http://www.runtodream.nl
En voor uitslagen etc: http://transrockies.com/transrockiesrun/news/