Moest ik een Japanner zijn in de vorige eeuw dan ik had nu een rituele zelfmoord gepleegd met een gewijd mes. Niet omdat ik alweer gefaald heb, maar vooral omdat ik mijn land voor de derde keer op rij ten schande heb gemaakt. De twee andere keren kon ik nog een degelijke reden aanbrengen (Winschoten een energieklop, Tarquinia vertragingen, te laat in het hotel,…..). maar nu heb ik geen enkel excuus. De voorbereiding liep zo goed als vlekkeloos, we hadden alles tot in de puntjes voorbereid. Ik had zelfs een dag vrij gekregen van de school.
Je staat daar dan aan de start, vol vertrouwen, wetende dat het vandaag moet lukken. Er is een vrij sterk Belgisch team op de been gebracht dat kans maakt op een dichte plaats en als ik goed loop dan zit de kans op een individuele ereplaats er ook in. Vandaag is de dag, de nacht is van mij.
De persoonlijke coach, de interim coach, de bondscoach, mijn sponsor, mijn vrouw, mijn therapeute, iedereen hamert erop dat ik me moet houden aan het opgelegde tempo. Een tempo van 4’06” per kilometer en dit voor een eindtijd van 6h50’. Een tijd die haalbaar moet zijn gezien de trainingen die ik gedaan heb.
Het startschot wordt gegeven en meteen zit ik in het juiste ritme. De tussentijden kloppen tot op de seconde. Ik zit in een goed groepje, alles verloopt naar wens tot aan………….30km.
De bovenbenen verstijven een beetje en ik denk onmiddellijk terug aan Italië. Ik probeer niet te panikeren en zoek de juiste houding om de bovenbenen wat te ontlasten. Zo vroeg in de koers, dat strookt niet met de ingestelde planning in mijn hoofd. Ik zet me achteraan in de grote groep en probeer zo weinig mogelijk energie te verliezen. Als Fetizon voor de zoveelste keer aan mijn kop komt zeuren omdat ik blijkbaar de enige ben die wil luisteren naar zijn verhalen, ga ik naar de andere kant van de groep. Het voelt slechter en slechter en bij een bevoorradingspost moet ik een gaatje laten dat ik plots niet meer dicht krijg. Op 40 is er wel paniek, ik kan niet meer drinken. Ik probeer water en cola te mengen en kleine slokjes te nemen. Soit, het gaat van kwaad naar erger.
Ik word boos op Jan en alleman, begin te roepen naar mensen die me aanmoedigen en plots knapt er iets in mijn bovenkamer. Dit wil ik nooit meer doen. Ik wil nooit meer die pijn lijden, niet in een wedstrijd, niet meer op training. Alles heb ik er voor gedaan, meer kan ik niet geven en alweer loopt het op een mislukking uit. Dan is er maar één conclusie, dit is niets voor mij, ik ben er niet voor gemaakt.
Ed staat op de 72km, ik wandel en zeg hem dat het afgelopen is, voorgoed. Dit is mijn laatste WK: na 22 jaar lopen, 6 jaar ultralopen zegt mijn lijf en geest dat het genoeg is geweest. Ik wil niet vervallen in een ziekelijk proberen om een 100 uit te lopen en al mijn waardigheid te verliezen. Het moet eens afgelopen zijn, laat het dan nu zijn.
Ik ga ook niet meer zoeken naar de oorzaak van dit falen, want je kan altijd wel iets vinden om je wanprestatie te pardonneren. Hier is geen oorzaak, behalve dan dat alles op is, er geen reserve meer is en die er ook nooit meer zal zijn.
Als ik me later in mijn kamer uitkleed, mijn schoenen uit doe, dan aanschouw ik alweer die kapotte voeten, gezwollen tenen, bloedblaren onder teennagels. De laatste 10 jaar heb ik niets anders gezien en gevoeld na marathons en 100km wedstrijden. Ik weet vooraf dat het gaat komen, dat het 5 weken duurt eer de nagels eraf vallen. Alle spieren doen pijn, ook dat gaat weer weken duren. Als je een goede wedstrijd hebt gelopen dan pak je dat er bij, dan vind je dat niet erg. Dan recupereer je er sneller van. Maar nu,……….ik wil dit niet meer, nooit meer.
Ik bel om 4 uur ’s nachts naar mijn vrouw en zeg dat ik slecht en goed nieuws heb. Ik ben alweer gestopt, maar ik loop nooit meer een 100, er komt geen 24 uur en geen Spartatlon. Ze reageert begripvol, ik zal blij zijn wanneer ik thuis ben. Ik lig in een bed, doe geen oog dicht.
Spijt heb ik niet, ik heb gedaan wat ik kon. Alleen schaam ik me diep. Ik heb de verwachtingen die men had niet kunnen volbrengen. Ik heb mijn land voor de derde keer ten schande gemaakt. Ik kan me alleen maar verontschuldigen en zeggen dat ik het nooit meer zal doen. Moest ik een Japanner zijn in de vorige eeuw………..
Marc Papanikitas
(marc.papanikitas