Op 2 april wordt Limburgs Zwaarste georganiseerd, met vanwege het jubileumjaar 3 afstanden van 60, 80 en 100 km. Organisator Willem Mütze heeft de afgelopen maanden de routes verkend, uitgezocht, opgemeten, alternatieven overwogen. Alsmaar weer opnieuw meten, aanpassen en perfectioneren. Met de twee testlopen op 22 januari en 26 februari is de route nu definitief en het resultaat mag er zijn. Ik heb de tweede testloop meegelopen en moet zeggen dat Willem een paar mooie vondsten had, zoals het pad voor Elkenrade, de trappenpartij naar de Kluis en het extra rondje via Eyserheide. Bedenk dat het een loop in een grote ronde is en Zuid-Limburg dichtbevolkt is. Daarom is het niet te voorkomen dat je af en toe over een asfaltweg loopt. De hoeveelheid asfalt is beperkt tot ruim 20 km. Vooral in het laatste deel is wat meer asfalt, maar dat is ook gedaan voor de late finishers. De echte trailliefhebbers hoeven niet te vrezen, want er zitten ook genoeg single-tracks in het parcours. De twee testlopen ter voorbereiding bleken een schot in de roos met op 22 januari 18 lopers en op 26 februari 15 lopers. De lopers die aan beide testlopen meededen vonden het eerste deel het zwaarst. Hun advies is om die eerste helft krachten te sparen voor de tweede helft.
Op de website staan inmiddels in excel de complete definitieve route-omschrijvingen. Het aantal inschrijvingen ligt per 1 maart op 130. De meesten hiervan hebben zich opgegeven voor de 100 km. Hoeveel daarvan op 2 april ook daadwerkelijk de 100 km gaan halen hangt mede af van de weersomstandigheden. Op 26 februari begonnen we met droog weer, maar in de loop van de dag begon het te regenen. Het parcours lag er eerst mooi bij, maar door de regen werden de paden heel snel spekglad. Voor de beste traillopers misschien niet echt een probleem, maar voor de mindere goden levert dat ongetwijfeld tijdsvelies op. Daarom kunnen lopers die in de problemen komen er voor kiezen om bij verzorgingspost 7 over te stappen op de 80 km. Grootste naam op de startlijst is tot nu toe die van Geert Stynen. Geert liep al een paar keer mee in Limburgs Zwaarste en kende vorig jaar een goed jaar met knappe prestaties op de hele JKM, het WK 24 uur in Brive en natuurlijk de Spartathlon. Geert moet in staat zijn om onder goede omstandigheden 9.30 te lopen. De inschrijving staat nog open, dus wie weet wie er nog bijkomen. Positief is dat er dit jaar veel Belgen meedoen. Willem heeft een foldertje in het Frans gemaakt en ook de startpagina van de website is meertalig. Voor alle informatie en opgave voor Limburgs Zwaarste zie http://www.funrunner-heerlen.nl/funrunnerlopen2011/pagina2.html
Henri Thunnissen
Hieronder een aantal verslagen en reacties van lopers die hebben meegedaan aan de 2 testlopen. Foto’s van beide testlopen vind je op de pagina van Willem zelf http://www.funrunner-heerlen.nl/funrunnersite/index.html
Testloop 22 januari:
Eerste testloop Limburgs Zwaarste
Limburgs Zwaarste geeft aan de ultraloper die moed heeft op zaterdag 2 april aanstaande een unieke kans in Nederland een echte trailwedstrijd te lopen over 100 km. Het parcours is meer dan uitdagend en landschappelijk prachtig. Over het exacte aantal hoogtemeters zal nog wel enige tijd gediscussieerd worden, maar een ieder die meedoet zal het zeker snel eens worden over het feit dat dit zonder enige twijfel ook Nederlands Zwaarste genoemd had kunnen worden. Dit wordt dé wedstrijd van 2011 in ons land om aan deel te nemen! Vergeet al die buitenlandse lange trailwedstrijden, over deze wedstrijd wordt nog lang nagepraat. Hier moet je bij zijn.
Zaterdag 22 januari heeft een groep van zo’n 15 lopers de eerste helft (zo’n 50 km in ongeveer 8 uur bruto) voorgelopen. Daarbij dient wel vermeld te worden, dat het parcours er die dag bijzonder modderig bij lag, waardoor extra veel kracht nodig was op de hellingen, afdalingen en zelfs op de spaarzame vlakke stukken. Regen en koude maakten de moeilijkheid die dag compleet. Verder zijn de pauzes bij een groepsloop iets langer dan bij individuele deelname. Bij normaal weer verwacht ik dat de gemiddeld getrainde ultraloper zo’n 6,5 uur zal nodig hebben op die eerste 50 km.
Start in Imstenrade (bij de kantine van voetbalvereniging RKHBS) daarna via de Putberg en Simpelveld door het Platte Bosch naar de 1e rust. De eerste kilometers wijken enigszins af van het parcours van verleden jaar, maar gaat wel door hetzelfde gebied. Vervolgens bovenlangs de Benedictijner Abdij van Mamelis richting Vaals, langs de Duitse kant, waar een steile helling die vorig jaar nog vergeten was, vlak voor Orsbach, dit jaar wel onderdeel uitmaakt van de route. Via de zware achterkant de Vaalserberg op naar het Dreilandenpunt. Langs de Belgische grens lopend door het bos richting Wolfhaag en via een pittige route door het Vijlenerbos bereik je dan het Boscafé het Hijgend Hert. Je zit dan inmiddels op 32-33 km. Vanaf hier wordt een nieuwe lus richting Epen van iets meer dan 18 km gelopen. Deze lus is landschappelijk bijzonder mooi. Veel weiland, stukken langs de meanderende Geul, langs vakwerkhuizen, door idyllische dorpjes, maar ook steeds met de nodige hellingen en afdalingen. De lus eindigt weer bij het Hijgend Hert en je zit net over de helft van de 100 km.
De eerste 50 km samenvattend kan ik stellen dat het aantal hellingen aanzienlijk is. Er zitten ook relatief veel steile hellingen tussen. De afdelingen zijn af en toe technisch van aard. De krachten dienen vanaf het begin goed ingedeeld te worden. Je kunt in feite niet te langzaam starten, wel te snel. Het devies is, houd in tot het Hijgend Hert en doe de lus naar Epen ook nog enigszins op reserve, je hebt daarna nog 50 km om je te bewijzen.
De testloop van het tweede deel van deze 100 km is gepland voor zaterdag 26 februari, verdere informatie volgt dan ongetwijfeld.
Wim Reumkens
Wateroverlast in Limburg
Ik mocht mee met de “verkenningsloop” van de eerste helft van Limburgs zwaarste.
Limburgs zwaarste staat bekend om de mooie Limburgse bossen, heuvels, dorpjes en dalen. Maar heel Limburg stond vol water en de velden lagen opeens weer vol met een klein laagje sneeuw. Het miezerde de hele dag met mist en nevel, dus het werd ploeteren door de blubber en niet echt weer om van de uitzichten te genieten. Maar de loop was schitterend, het gezelschap gezellig, we konden weer lekker bijkletsen met oude vrienden – zie de foto op het drielandenpunt ! Het was een “sociale loop”, de snelsten deden het kalm aan en kwamen af en toe stofzuigen, of moesten wel wachten op Willlem om de route te wijzen. Al na vijf minuten hadden we natte voeten en ik had ook al gauw door dat ik de verkeerde schoenen aanhad (had nog zere tenen van mijn nieuwe trailschoenen die ik een week eerder had ingelopen op de strandloop). Dus dat werd glibberen, spetteren en glijden, vooral door de velden, waar je vaak op een blubber voetpad langs prikkeldraad moest lopen. Op een plek in het Geuldal bij Epe kon ik maar net omhoogkomen… Hein stond klaar voor een actiefoto als ik in het prikkeldraad zou belanden, maar gelukkig gaf hij mij een handje. Het weiland langs de Geul staat normaal al vol water, maar nu was het helemaal soppen door de plassen. Het mooiste punt vond ik bij Epe – we liepen langs een voetpaadje langs een boerderij en toen we daaruit kwamen opende zich een fantastisch panoramadal, schitterende weiden, dalen en heuvels en in de verte een dorpje (gelukkig was de nevel tijdelijk opgetrokken). Het was een prachtige tocht met geweldige verzorging – dank je wel Annemare ! Zo komen we de 100 straks ook wel door. Hopelijk is het dan minder blubberig, anders wordt de 16 uurs limiet wel krap (voor mij dan…). Zie je op 2 April !
Jos Broersen
Testloop 26 februari:
Ter voorbereiding op de 100 km van Limburg Zwaarste op 2 april 2011 heeft Willem Mütze twee testlopen georganiseerd van ieder ongeveer 50 km. Een leuke manier om het parcours te verkennen. Op zaterdag 26 februari was de tweede van deze lopen. Net als de vorige keer stonden zo’n 15 ultralopers ’s morgens om half negen op het parkeerterrein bij de kantine van voetbalvereniging RKHBS in Heerlen te wachten totdat Annemarie en Willem voorreden met de camper die de verzorgingsposten van die dag zou worden. Na de begroeting werd ingestapt en verplaatst naar de startplek, boscafé het Hijgend Hert in het Vijlenerbos. Vandaag het startpunt van deze tweede testloop. Vijf weken terug waren we hier gestopt na een bijna 8 uur durende koude blubber- en glijtocht door de Limburgse löss en klei. Mijn eindgedachte van die dag kan ik me nog goed voor de geest halen, “als de rest van het parcours net zo zwaar is als deze eerste 50 km wordt het moeilijk binnen de tijdslimiet van 16 uur binnen te komen”. Maar volgens Willem zitten in de tweede 50 km meer “herstelstukken”. Benieuwd wat hij daarmee bedoeld.
De start was hoopgevend, voor het boscafé links bergaf. Na nog een stukje Vijlenerbos, weer bergop maar nu over de weg, vervolgens langs de gehuchtjes Rott en Melleschet en dan voor de caravan (volgens mij staat die er al jaren) links tussen de huizen een single trail pad volgen, tot dat je boven bij Hilleshagen aankomt. Even uitkijken bij het oversteken en dan door het veld linksaf en daarna rechts omlaag rennend naar de 1e verzorgingspost van die dag, direct naast de mobiele friture van Nijswiller. Dit eerste stuk valt inderdaad mee. Maar ja op 2 april heb ik hier natuurlijk al bijna een werkdag rennen erop zitten. Na de verzorging gaat het geleidelijk aan omhoog tot aan Cartils, in de verte links zie je constant Gulpen liggen, maar daar doet Limburgs Zwaarste dit jaar niet aan. Na een idyllisch stukje weiland en waterpartijen, ga je via de achterkant de steile Eyserbosch berg omhoog, via een klein extra lusje (dat je pas snapt als je het gelopen hebt) kom je bij de volgende verzorging bij de grote communicatiemast boven op de Eyserbosch.
Nu komt de grote lus naar Valkenburg van ongeveer 22 km. Verassend genoeg start je vanuit de verzorging met je rug naar Valkenburg, dus je loopt er van weg. Verlies niet de moed, al spoedig maak je een draai naar links. Vlak voor Elkenrade moet je niet vergeten weer linksaf te slaan. Dit paadje kun je in je enthousiasme van eindelijk weer eens lekker omlaag lopen makkelijk missen. Via een soort van greppel en springend over de nodige boomstronken, het is een trail niet waar, ga je richting Fromberg. Links ligt Schin op Geul en rechts kijk je uit op Klimmen-Ransdaal, kijk ook eens naar de aparte kerktoren rechts in de verte. Op dit moment loop je wellicht op het makkelijkste deel van het parcours van deze dag. Geniet ervan want de terugweg uit Valkenburg is een stuk lastiger. Na wat op en af, de spoorlijn over en daarna bergaf langs de Geul kom je in de tuin van kasteel Oost terecht. Geniet even van het mooie plaatje en vervolg je weg door het centrum van Valkenburg, over het Berkelplein en direct langs hotel Atlanta via de trappartij omhoog naar de Wilhelminatoren. Bovenop is de welverdiende volgende rust (en controlepost!). Mis je deze post dan ga je de boeken in voor slechts 80 i.p.v. 100 km dat zou jammer zijn van al die inspanning.
Na de rust daal je vlak naast het Sprookjesbos af om vervolgens flink op en af te gaan door de bossen van het Gerendal. Hier zitten wederom de nodige trappartijen en steile passages tussen. Na een poos en heel wat inspanning later kom je op de top van de Keutenberg uit. Via de beruchte Dodeman, die voor de afwisseling eens bergaf gaat, kom je in Stokhem uit. Nu benader je één van de belangrijkste monumenten van Limburg, de Brands Bier Brouwerij. Met eerbied draai je hier een mooie bocht omheen. Daarna dwars door “Wielder” en vervolgens een bijna twee kilometer lange beklimming richting de reeds eerder aangedane rustplek bij de communicatiemast boven op de Eyserbosch. Na deze stop maak je een landschappelijk mooi lusje via het gehucht Eyserheide om uiteindelijk in het pittoreske centrum van Eys uit te komen. Bij de herberg “Bie de Tantes” ga je links omhoog (let op hierna volgt een kleine koersafwijking t.o.v. vorig jaar). Maar wees niet getreurd de trappenpartij naar het scoutinggebouw is behouden gebleven. Tussen de wijnranken door, enkele scherpe bochten en kilometers later kom je dan aan in Bosschenhuizen. Vanaf hier is het feitelijk nog één keer over de weg omhoog om vervolgens over de Huls rustig naar de finish uit te lopen.
De tweede helft van deze 100 km lijkt ietsepietsje makkelijker dan de eerste helft. Maar eerlijk gezegd, denk ik dat ik op 2 april als ik de eerste 50 al in de benen heb zitten, deze opmerking zal vervloeken. In ieder geval is ook dit deel van Limburg Zwaarste bijzonder mooi met vele schitterende vergezichten. Al met al wordt het een ware uitdaging om deze 100km te gaan volbrengen. Iedereen die deze race weet te finishen, heeft het meer dan prima gedaan en is voor mij een topper!Verder geldt dat als de verzorging op 2 april de helft zo goed is als wat we op 26 februari hebben meegemaakt (wafels, boterhammen met jam, griesmeelpap, koffie, soep, de al bijna vermaarde puddinkjes, spek met ei, etc.) dan hoef je in ieder geval geen proviand mee te slepen. Dat scheelt zou ik zo zeggen. Annemarie bedankt voor de goede zorgen!
En oh ja voor de geïnteresseerden onder jullie. Het parcours is nu een paar keer opgemeten en het resultaat is dat het bijna 100 meter boven de 100 km uitkomt!
Wim Reumkens
Weer eens van harte bedankt voor de puike organisatie van deze tweede testloop en de mooie herinneringskiekjes!! Ik vond deze testloop een verademing t.o.v. de vorige, alhoewel de verschillende trappenpartijen niet te onderschatten zijn in de tweede fase van de 100 K. Met tussendoor af een toe een verhard stuk dat vooral plat of bergaf liep, kon ik de bovenbenen lekker losgooien.
Ik heb natuurlijk niet jullie ervaring en die van de meesten van onze testgroep maar… Ik denk persoonlijk dat de 100 K in totaal écht een zware dobber zal worden en als het daarbovenop nog zou regenen wat ik jullie zeker niet toewens dan is ie loodzwaar en kan je volgens mij 50 % van de 100 K-deelnemers aan 80 K-finish ver-wachten. Daarom vond ik de inlassing van die splitsinglus zo’n goed idee. Persoonlijk denk ik dat degene die op de 100 K een gemiddelde haalt van 10 km/u, dicht bij de winst zal uitkomen. Vandaar dat de timing van opstelling van de controleposten op de eerste helft van het parcours aan 11 km/u zou kunnen worden berekend en de tweede helft aan 10 km/u.
Limburgs Zwaarste wordt beslist een 100 K-topper!!
Erwin Hamers
Limburgs Mooiste
Ik ben een van de gelukkigen geweest die het parcours van Limburgs Zwaarste mocht voorlopen. De eerste tocht was in januari, als broeders (met een zus) liepen we door het Limburgse land. De tweede in het laatste weekend van februari. De eerste tocht was mistig, de tweede droog en nat. Limburg, de provincie met de meeste en hoogste heuvels van ons mooie Nederland. Ik weet niet hoeveel we van die heuvels tegenkwamen, maar het waren er veel. Het leuke van zo’n heuvel is dat als je bovenop bent je een schitterend uitzicht hebt. Uitzichten die niet te vergelijken zijn met anderen in het kikkerlandje. We liepen ook door typisch Limburgse dorpjes met hun vakwerkhuisjes. Het enigste dat nog ontbrak was dat de bevolking niet massaal was uitgelopen om ons te begroeten (maar wie weet 2 april?).
Willem heeft de route dusdanig gemaakt dat het één grote ronde is van 100 km (eigenlijk is het geloof ik 100 km en 65 meter) over bijna allemaal onverharde paden. Hoewel zelf geboren in dit gebied, kwam ik heel wat nieuwe paden tegen en heb genoten van heel wat uitzichten.
De verzorging was weer zeer goed (soep, spek en ei, papjes en puddinkjes en diverse drankjes); ik miste alleen die geweldige Limburgse Vlaai. De eerste verkenningstocht kwamen we trouwens wel genoeg andere vlaaien tegen.
Ik verheug me op 2 april voor deze (eenmalige?) hele tocht. Want wie weet hoe vaak deze tocht nog georganiseerd gaat worden. Het schijnt hartstikke veel werk te zijn.
Annemarie en Willem, alvast hartstikke bedankt en tot 2 april bij Limburgs Mooiste.
Roger Kempinski