Vrijdag avond vertrokken richting Marche en Famenne. Daar aangekomen heb ik de start locatie verkend, voldoende parkeergelegenheid op locatie. Vervolgens naar camping Paola gereden op 5 minuten van de start. Op de camping heb ik met twee Vlamingen gesproken die ook de 60 km gaan lopen. We wisselen wat ervaringen uit over mooie trails in Europa.
De volgende morgen om 6.30 uur op ontbijten, tent afbreken om rond 08.00 uur bij de start te verschijnen. Als ik mijn auto op de parkeerplaats heb gezet raak ik in gesprek met een andere Nederlander ‘Elwin’ lid van adventure race team. Later haal ik mijn startnummer en T-shirt op. Je hebt nog niets gelopen of het cadeau heb ik al binnen. Nou ja, alleen nog even die 60 km lopen. Aan de start zit ik nog even te praten met Elwin, als ineens het startshot klinkt en de lopers voor ons zijn vertrokken. Voor de start had ik mij voorgenomen om rustig van start te gaan. Dat zit helemaal goed, lopen en praten gaat prima samen. Het tempo is rustig en ondertussen geniet ik van de omgeving. De lopers die voorbij schieten haal ik later wel weer in. Mijn loopmaatje geeft aan een dringende toiletstop te moeten, ik neem afscheid en wens hem veel succes. Ik loop in een gepast tempo door, ondertussen merk ik dat ik mijn looptempo beetje bij beetje aan het opvoeren ben. Ik heb vandaag geen horloge om dus loop ik op gevoel.
De trail is goed uitgezet met lint en spuitbus. We lopen langs grasland waar de koeien grazen, door bosrijke omgeving met single tracks, steken een beek over en lopen op verharde wegen door kleine dorpen heen en doorkruisen akkerland. Kortom een zeer gevarieerd parcours waar je helemaal in op gaat. Omdat mijn benen sterk voelen ren ik alle heuvels in gepast tempo omhoog. Dat gaat mij prima af en langzaam aan win ik terrein. Een groep lopers die ik heb ingehaald probeert terrein terug te winnen. Terwijl een loper uit de groep van drie mij is bijgekomen lopen we samen een stuk door. Ik merk dat hij aardig wat uit de kast heeft gehaald om mij bij te benen, dus geef ik hem de gelegenheid om even op adem te komen. Het wedstrijd element in de trail neemt de overhand en ik zet later nog even aan om hem te lossen. Onderweg kom ik steeds weer dezelfde mensen van de organisatie tegen die je vriendelijk staan op te wachten en staan klappen en je aanmoedigen. De eerste 35 km loop ik redelijk vlot door. Daarna komt een lange en steile klim naar een kerk op de heuvel, daar is ook de verzorgingspost. Nadat ik ruim een uur alleen heb gelopen komt een loper voorbij. De mensen uit de organisatie geven aan dat ik door moet lopen want mijn voorsprong geef ik weg. Ik maak nog een leuke foto van de omgeving en de mensen en denk die loper zie ik later weer terug.
Na een zware klim na de verzorging zien we elkaar boven weer terug. Ik neem mee wat ik nodig heb en loop weer door. Ondertussen heb ik via de andere loper vernomen dat er zeven lopers voor ons zijn. De kans om bij de eerste tien te eindigen is aanwezig. Alleen de loper bij de verzorgingspost moet ik laten gaan. Hij is toch van een andere klasse. Als ik later op een kruising mensen uit de organisatie spreek word ik aangemoedigd om door te pakken. In mijn overmoed maak ik een grap dat ik de loper wel even terug zal pakken. Over de straat schreeuwt een man tegen de loper dat hij terug zal worden gepakt. Ik weet, dat gaat niet lukken, laten gaan. De volgende tien kilometer loop ik rustig door en probeer te herstellen van de klim. Altijd lastig, omdat er altijd wel na een paar kilometer weer een klim aankomt. Ondertussen begint het te regenen, eerst met wat spatten en later gevolgd door regen met hagel. Eindelijk een keer regen tijdens een trail, de afgelopen twee maanden heb ik alleen trails gelopen met 20 graden plus. Dus die regen is wel een aangename afwisseling. Omdat ik in juli een trail in Ijsland loop wil ik in alle weersomstandigheden hebben gelopen. In IJsland loop ik in bergachtig terrein en daar kan het weer in minuten omslaan.
De volgende tien kilometer loop ik alleen. Niet veel later zal ik worden ingehaald door een tweetal lopers. Het gevoel in de benen loopt van zwaar tot licht. Ik probeer mijn looptempo op te pakken en het juiste gevoel vast te houden voor de laatste 5 kilometer. Alleen mijn geest wil wel maar niet mijn lichaam. Ik voel steken en kramp in een been. Jammer, want ik had nog even aan willen zetten tot aan de finish. De laatste kilometers bijt ik door de zure appel. Uiteindelijk kom ik binnen als nummer 12 in een tijd van 6:40 minuten. Aan de finish zie ik de lopers al staan met een worst en een pint in de hand. Een fantastische trail met veel afwisseling, in de Ardennen zien ze mij binnenkort weer terug!
Phil Mansfield