{b}THE DUTCH IN CONNEMARA{eb}
In juli 2004 ontstond bij enkele leden van mijn vereniging het idee om in 2005 mee te gaan doen aan de marathon in Connemara (Ierland), kortweg de “Connemarathon”. Naast de marathon staat er ook een halve marathon en ultraloop op het programma. Omdat ik het verslag van deze wedstrijd in Runnersworld had gelezen trok deze loop mij wel aan. De wedstrijd stond gepland voor 27 maart 2005, een weekend wat ik in gedachten al gereserveerd had om voor de 2e keer op Texel te gaan lopen. Na enkele dagen wikken en wegen besloot ik toch mee te gaan naar Ierland.
Op vrijdag 25 maart vertrokken we met 10 personen naar Ierland. Via Charleroi naar Shannon gevlogen, en vervolgens met de bus naar Galway, naar het Bed and Breakfast adres voor deze dagen. Als ik ´s avonds in een restaurant een Guinness wil bestellen, krijg ik de opmerking “sorry Sir, no alcohol on Good Friday”. Bij verdere navraag blijkt dat er een wet is die het verbied om op goede vrijdag alcohol te verkopen in Ierland. De pubs zijn dicht, en ook in de supermarkten en slijterijen geen alcohol op goede vrijdag. Da´s dus helemaal geen goede vrijdag!.
Zaterdag hebben we een excursie geboekt naar “The Burren” en de “cliffs of Moher”. Gelukkig is de drooglegging niet verlengd, en kunnen we op zaterdagavond wel enkele pints Guinness nuttigen. Niet te veel natuurlijk, want op zondag is het weer vroeg op.
Om 5.30 uur staat de taxi voor die ons naar de parkeerplaats van de kathedraal in Galway brengt. Samen met ongeveer 20 ultralopers staan we op de bus te wachten, waaronder ook nog een van de andere Nederlanders in de ultraloop; Adrie van Dijk. Waarschijnlijk heeft de buschauffeur zich verslapen, want pas om 6.45 uur komt er een bus aan. De chauffeur vraagt waar we eigenlijk naar toe gaan, en als een Ierse deelnemer verteld waar we naar toe moeten, geeft hij aan geen idee te hebben hoe daar te komen. Het moet niet veel gekker worden. Gelukkig weet diezelfde Ierse deelnemer hoe we er moeten komen. Na een halfuurtje stopt de bus in een iers dorpje; Jan-Willem Dijkgraaf staat hier al een uur op de bus te wachten, maar het wachten wordt dus ook voor Jan-Willem beloond. Nog een kwartiertje later komen we dan aan op de plaats van bestemming in Maam Cross. Inderdaad; alleen een kruispunt met hotel, tankstation en wat huizen.
Na wat gegeten te hebben zie ik op de briefing ook de 4e Nederlandse deelnemer: Han Frenken. De briefing stelt niet al te veel voor en we worden door de race-director voorgegaan naar de bus die ons naar de start brengt. Op weg naar de bus moeten we door een grote hal waar de deelnemers aan de hele en halve marathon zich voorbereiden. Eerst worden we aangekondigd en dan onder een luid applaus van de aanwezigen lopen we door de hal. Er bekruipt me iets van: “gegroet Caesar, zij die gaan sterven groeten U!”, Maar toch is het een enorme kick.
Om 9.00 uur dan de start. Ik zoek even een rustig tempo en loop even in een groepje. De eerste mijl gaat net onder de 10 minuten, dus zeker niet te hard. Na 1 mijl lopen we weer door Maam Cross, en nu kan het avontuur echt beginnen! Ik hou me aan mijn eigen tempo en loop al snel alleen. Het parcours is redelijk simpel; 4 keer rechts af, en je bent bij de finish. De kattenogen die net boven het wegdek uitsteken zijn verraderlijk, ze zijn net hoog genoeg om over te struikelen. Samen met Jan-Willem passeer ik de 10 mijl in 1u.33’. Tot hier toe vind ik het parcours niet echt boeiend, maar dat verandert na als we na 11 mijl rechtsaf slaan; we lopen nu door een vallei met links Lough Inagh en de Twelve Pins en rechts de Maam Turk Mountains. Zo had ik met het een beetje voorgesteld; leeg en ruig! Na 12 mijl pak ik mijn cola en fruitreep. Tijd voor de (eerste) lunch. Even verder maak ik even gebruik van de toiletten die hier staan. Ik hoor dat anderen ook gebruik maken van het toilet, maar hoor ook een vrachtwagen stoppen, en zie die, als ik buitenkom, aanstalten maken om de toiletten op te laden. Voor de zekerheid maak ik de mensen van de ophaaldienst duidelijk dat er nog mensen in zitten. Zou toch slordig zijn als ze met lopers en al opgeladen zouden worden. Op het halve marathon punt een tussentijd van 2u.04`.
De weg golft op en neer. Ik haal wat mensen in en dan ineens is de weg leeg (voor zover ik kan zien, en dat is toch zeker een kilometer) Dit benadrukt nog meer het lege idee wat ik heb van Connemara. Even krijg ik gezelschap van 2 schapen die een stukje meelopen. Na ongeveer 19 mijl weer rechtsaf. Even later staat er, “in the middle of nowhere” een kerk met een groot bord erop “stop and pray!”. Ik twijfel even, maar voel me nog lekker en loop toch maar door naar mijn 2e lunch (cola en fruitreep) op 22 mijl. We lopen nu langs Killary Fjord, naar verluid het enigste fjord van Ierland. Even later haal krijg ik zowaar weer iemand in het vizier.
In Leenaun passeer ik het marathon punt in 4u.03’. Nog een halve marathon, en ook het pittigste gedeelte van de loop te gaan. Geen nood, want ik voel me nog top. We krijgen een klim van ca. 1,5 km voor de voeten. Ik begin nu ook lopers van de marathon in te halen. Na 32 mijl de laatste lunch, wederom cola en een fruitreep. Blijkbaar had een ander ook wel trek in een slok cola, want een ander is me voor geweest. Er zit echter nog ruim genoeg in.
Na 35 mijl komt dan de beruchte “Hel of the West”, een klim van ongeveer 2,5 km. Het stijgingspercentage valt echter mee, al moet ik op de steilste passages over gaan op een stukje wandelen. Na de klim is het nog ca. 2 mijl dalen naar de finish, die ik bereik na 6u.10’02”.
De eindtijden van “the Dutch in Connemara” (ultra 63,3km) volgens de voorlopige uitslagen op de website (www.connemarathon.com)
Han Frenken 5u.43´26”
Jean-Antoin van de Rijzen 6u.10´02”
Adrie van Dijk 6u.54´03”
Het resultaat van Jan Willem Dijkgraaf is mij niet bekend.
{i}Jean-Antoin van de Rijzen{ei}