Auteur: Chris

Raymond Barkman: “Een prachtige plaat was een koe met een nog heel jong kalfje die allebei recht in de lens keken. De koe stond daar echt zo moederkloekachtig mij aan te staren en het kalfje stond daar wat bedeesd erbij.”

Arie Fröberg: “In een donkere tunnel wordt het letterlijk en figuurlijk even zwart voor de ogen. Het pad is smal en de beek die ook door de tunnel stroomt ziet er niet al te aantrekkelijk uit.”

Endy Kasanardjo: “Twijfel en nog eens twijfel. Waarom draag ik een rugzak terwijl mijn broer mee fietst met fietstassen en al? Waarom ben ik gisteren mijn rechterhandschoen kwijt geraakt en heb ik nu noodgedwongen die van mijn 9 jarig nichtje aan?”

Hans Lems: “Op 80 km begon ik de omgeving voor een doedelzak aan te zien. Dit had ik een lange tijd niet meer meegemaakt.”

Christiaan Diem: “Daar is de kantine waar je je moet afmelden. Bij de deur staat Willem, de man achter Limburgs Zwaarste, een handdruk en dan, kippenvel, onder applaus de kantine in.”

Henk Sipers: “Ik ben tevreden, tevreden over het feit dat ik er weer ben. Ik kan weer lopen wat ik wil, behalve dan de tijd…”

Nitish Zuidema: “Gelukkig zijn er flink wat bomen in het park. Iedere ronde zie je de schaduw aan één kant van de weg afnemen en aan de andere kant toenemen. Maar de baan ligt open en dus is ie bloedheet.”

Paul Giblin: ‘My ultra ‘foster-parents’ Gerrit and Betsie were at the finish with a bunch of flowers – it made the finish really special. The people of Texel were incredibly hospitable and kind, making me feel very welcome and relaxed’

Mark Slaman: ‘Wat ik jaren terug niet voor mogelijk had gehouden, was nu een “makkie”. Dit was gezond; geen roofbouw, een teken van goed opgebouwde (loop-)conditie. Ik heb ervaren wat echte ultralopers allang weten; 60 km kan op het gemak met gemak’

Wim Krijnen: ‘Tussen de 40 en 50 km was het veel stuivertje wisselen: steeds dezelfde deelnemers passeren en iets later weer door hun gepasseerd worden. Vanaf de 50-55 km begon het grote inhalen: ik ging nog iets meer versnellen’