Ultraned

In de Atletiek Wereld stond november 1973 een kort verslag van de Monsterstrandloop in de rubriek “lànge afstand”

Met de 3de editie van AKRM is vorig jaar een korte maar mooie “traditie” afgesloten. De route van de AKRM wordt dit jaar in ieder geval nog gebruikt voor een zogenaamde ongeorganiseerde vrije loop waarbij lopers zelf hun verzorging bij zich hebben

André Boom: “Bij de eerste voetstap in het zand zeurde het zelfverwijtende stemmetje al: ‘Wat doe ik hier?’. Mijn eigenwijze hoofd luisterde niet naar dat stemmetje maar mijn benen des te meer. Ik voelde me moe, mentaal en fysiek.”

Bob Bock: “Ik had totaal geen honger, sterker nog ik was verzadigd met drie borden pasta (linguine alla carbonarra di salsiccia). De eerste 25 kilometer had ik daar nog behoorlijk last van, meer dan van de striemende wind die van zee kwam.”

Mark Zwart: “Na een korte rustperiode thuis weer snel de deur uitgegaan. Maar het tijdelijke stil staan deed het lichaam niet goed. De pijn in m’n knie werd ondragelijk en ter hoogte van Egmond Binnen heb ik dan ook rechtsomkeert gemaakt.”

Ronald Willemsen: “Het zal ongeveer nog een km tot de strandtent zijn geweest, toen ik voor de derde keer, maar nu echt vol door het water ging. Bij de strandtent mijn schoenen laten drogen, droge sokken aan, wat eten en drinken..”

Hans Jurriaans: “Fantastisch om achter je te kijken en allemaal lampjes te zien. Jammer was wel dat je in het donker en door alle mutsen, sjaals en andere kledingstukken je medelopers niet of nauwelijks meer herkende.”

Edwin Otto: “Het zoeken naar beloopbare stukken had weinig zin. Moeder natuur gaf twee keuzes: Diep wegzakken in zand/sneeuw of nog dieper wegzakken met kans op natte voeten aan de vloedlijn.”

Ernst Jan Vermeulen: “Af en toe is het echt knokken tegen de wind in. Maar wat is het mooi om zo in het donker hier te mogen lopen. Je hoort de zee ingedikt door de ijsvorming loom op het strand slaan.”

De Dutch Coast Ultra Run by Night door de ogen van organisator Rinus van der Wal